Iedereen heeft ze: guilty pleasures. Van die kleine, stiekeme genietmomentjes waarvan je eigenlijk vindt dat ze niet passen bij het beeld dat je van jezelf hebt. Ik heb er meerdere, maar eentje steekt er met kop en schouders bovenuit: mijn onverklaarbare liefde voor James Bond-films.
Ja, echt. Erwin die bij het journaal wegdraait zodra er beelden uit Gaza of Oekraïne voorbij komen. Erwin, die bij het zien van bloed spontaan een kleur krijgt die niet in het standaardpalet van de mens voorkomt. Erwin, die met een christelijke-pacifistische opvoeding is grootgebracht — “zoek het geweld niet op, bied desnoods de andere wang aan” — Erwin dus… smult van 007.
Het heeft niets met het omsmelten van wapens tot ploegen te maken, in ieder geval (om maar een verwijzing naar de Bijbelse teksten te maken).
Waar het vandaan komt? Geen idee. Schaam ik me ervoor? Een beetje.
Geniet ik ervan? Absoluut.
En nu ik toch bezig ben met mezelf publiekelijk te ontmaskeren, kan deze er ook nog wel bij: In de huishoudelijke taakverdeling tussen Irene en mij is het stofzuigen mijn domein. Niet omdat ik er talent voor heb, maar omdat het nu eenmaal zo gegroeid is.
Ik probeer me er regelmatig onderuit te wurmen, maar op dagen dat we samen thuis zijn en de vloer zichtbaar om aandacht vraagt, ontkom ik er niet aan. Zeker niet als Irene me aankijkt met die blik die zegt: “Je weet wat je te doen staat.”
Stofzuigen is geen pleasure. Maar ik maak er wél een feestje van.
Want hoewel ik een groot liefhebber ben van Bach, Vivaldi en Schubert en doorgaans trouw afstem op Radio 4, heb ik nóg een guilty pleasure: Status Quo.
Ja, die band van het eeuwige geram op gitaren, de nummers die allemaal op elkaar lijken en de ritmes waar je automatisch van gaat stuiteren. Het moet iets zijn uit mijn middelbare schooltijd, toen ik nog lang haar had dat daadwerkelijk kon wapperen tijdens het headbangen.
Zet Rockin’ All Over the World of Down Down op, en ik verander ter plekke in een puber met teveel energie en te weinig schaamte. Stuiterend en springend door de kamer, zal ik maar zeggen. Het gênante beeld dat niemand zou moeten zien
En dan nu het plaatje. Stel je voor: het volume op standje burenruzie, Status Quo uit alle Sonos-speakers in Zonnestein, en midden in de woonkamer een kale zestiger met een licht (er zijn ook mensen in mijn omgeving die "overmatig" zeggen) overenthousiast buikje. In zijn handen geen iconische elektrische gitaar, maar een stofzuigerslang die dienstdoet als luchtgitaar.
Ik wil eigenlijk zelf niet weten hoe het eruitziet. Maar als ik het me probeer voor te stellen, vermoed ik dat het ergens tussen “komisch” en “therapeutisch onverantwoord” in hangt. Headbangen zonder haar is sowieso een uitdaging. Gelukkig staan er hoge rododendrons voor het raam, zodat de buurt niet hoeft mee te genieten van mijn interpretatie van I Want to Break Free (op het ritme van Status Quo).
Mijn collega’s zouden me nooit meer serieus aankijken. En de kerkgangers die soms naar een preek komen luisteren als ik op de kansel sta, waarschijnlijk al helemaal niet. Kan je serieus naar iemand luisteren of kijken als je dat beeld op je netvlies hebt van een kale, volumineuze zestiger die je door een kamer ziet springen, met een stofzuigerslang als muziekinstrument? De lezer mag het zeggen.
De moraal van het verhaal? Misschien heeft het toch iets te maken met dat nummer van Queen: "I want to break free".
Want eerlijk: wat maakt het uit wat anderen ervan vinden? Als ik er blij van word, als het me even laat ontsnappen aan de ernst van de wereld — dan is dat genoeg.
Weg met de schaamte. Weg met het schuldgevoel.
Lang leve het plezier.
Roll Over Lay Down!
(zeker als de vloer daarna nog stofvrij is ook....)
Reactie schrijven
Maarten (woensdag, 24 december 2025 09:35)
Nu je dan toch ontmaskerd bent houdt niets je nog tegen om je even live onder te dompelen: Rossi komt in het voorjaar naar Utrecht met zijn nieuw album. De titel daarvan doet stofzuigermateriaal vermoeden, maar op eerste zicht lijkt de legendarische dreun inmiddels iéts beschaafder. Stop voor de zekerheid de stofzuigerslang maar in je binnenzak en ga genieten! https://www.tivolivredenburg.nl/agenda/61950737/francis-rossi-21-04-2026?utm_source=ext&utm_medium=arbo
Erik (dinsdag, 13 januari 2026 10:32)
Schaamte kennen we allemaal wel, ik reis elk jaar naar hetzelfde land voor een aantal weken. Kan je de caravan daar niet stallen wordt me wel eens gevraagd, maar de reis er naar toe met dat ding achter de auto vind ik eigenlijk nog veel mooier dan het land zelf. En natuurlijk de wachten totdat 007 met een nieuwe film komt! En wachten tot dat Erwin in Vianen voor gaat.