vogelnest · 23. mei 2026

“Ik kan wel janken zo alleen.” Het is een regel uit een gedicht van Freek de Jonge die maar rond blijft zingen in mijn hoofd. Omdat hij alles zegt wat wij al maanden voelen, maar niet gehoord krijgen. Omdat hij pijnlijk precies verwoordt wat mijn vader doormaakt. En omdat het zorgsysteem waarin wij zo graag geloven, domweg keihard faalt. Mijn vader zit al maanden in een revalidatiecentrum. Ervenstaete in Houten en onderdeel van Zorgspectrum. Officieel krijgt hij ook “zorg”. In...

vogelnest · 14. mei 2026

De ochtenden op hemelvaartsdag hebben voor mij altijd iets eigens. De wereld is stiller, de lucht lijkt lichter, en zelfs als je niet bijzonder theologisch bent ingesteld, hangt er een soort verwachtingsvolle rust in de lucht. Al jaren lang zoek ik in de vroege ochtenduren op deze dag de natuur op. Dauwtrappen. Genieten van dat wat je om je heen kunt zien en waar je in de vaart der volkeren zo vaak aan voorbij loopt. Genietend van de stilte, de ontluikende natuur, de dauw op het land, de heide...

vogelnest · 26. april 2026

To Die For. Het is een mooie engelse titel. Je moet hem (deze blog lezend) maar niet te letterlijk nemen: "om voor te sterven". In het het Nederlands wordt dat direct wat zwaar beladen. Als je op internet naar een vertaling of synoniemen zoekt, krijg je iets in de sfeer van “om van te watertanden”, “om weg te dromen” of “zo goed dat het bijna niet normaal is”. Dat zijn dan overigens kwalificaties die absoluut niet van toepassing zijn op hetgeen Irene en ik afgelopen dinsdag in...

vogelnest · 06. april 2026

De afgelopen 40 dagen heb ik gevast. Het is inmiddels een jaarlijks terugkerend fenomeen. Het begint na de carnaval (waar ik overigens niet aan deel neem). 40 dagen vasten en dat betekent voor mij: geen wijn, geen snoeperij, geen gebak, geen snacks, geen desserts, geen koffie, limonade en doordeweeks geen vlees. Een door mijzelf opgelegd en bedacht regime. De eerste week doet het enorm pijn. Met name het gebrek aan koffie breekt mij op. Het is een vorm van ontgiften, waar het lichaam...

vogelnest · 28. maart 2026

Er zijn avonden die al memorabel zijn vóórdat ze überhaupt begonnen zijn. Vorige week was zo’n avond. Mijn jaarlijkse theaterhoogtepunt: Stef Bos in Zwolle. Een traditie die inmiddels voelt als een ritueel. Een avond waarin taal, muziek en melancholie samenkomen. Maar dit jaar begon het… tja… anders. Ik twijfelde om eerlijk te zijn of ik er aandacht in een blog aan zou besteden. Het heeft iets plats. Iets gênants. Misschien ook wat ordinairs. Een blog op deze site die begint (laat ik...

vogelnest · 06. maart 2026

Er zijn van die dagen waarop je ’s ochtends in de spiegel kijkt en denkt: is nu het alweer vrijdag? Alsof iemand stiekem aan de wijzers van de klok heeft gedraaid terwijl jij met je hoofd in de mallemolen van het leven en het werken hing. Werken is leuk—laat ik dat vooropstellen—maar soms voelt het alsof je vooral tijd besteedt aan alles wat moet, en nauwelijks aan dat wat echt telt. Je maakt je over alles druk, vergadert, vergadert en vergadert, maar…. ondertussen dendert de wereld...

vogelnest · 25. januari 2026

Onlangs ging mijn jongere broer onderuit. Letterlijk en figuurlijk “out”. Het is schrikken. Het bleek gewoon een vorm van oververmoeidheid te zijn. Tenminste dat was de oorzaak. Hij is een druk baasje — altijd aan, altijd door. Lange dagen, ach je kent het wel. Een vorm van (bestuurlijke) verantwoordelijkheid nemen of voelen, noemen ze het. Een familietrekje. Toen ik het hoorde, moest ik een beetje meewarig met mijn hoofd schudden. Op de "wijze‑oudere‑broer-manier". Je kunt het je...

vogelnest · 18. januari 2026

Op deze plek schrijf ik regelmatig over mijn ouders en de situatie van mijn moeder. Hier is weer een update. Voor mij is het een manier om het wat van mij af te schrijven. Het is persoonlijk en toch publiceer ik het. Lees gerust mee: een keertje overslaan (als je het te veel prive vindt) kan natuurlijk ook. Afgelopen weekend was er zo één dat je koestert. Een winters weekje in Nederland. Een witte wereld, prachtige beelden en heerlijk wandelweer. Met Irene genoot ik van een heerlijke...

vogelnest · 17. januari 2026

Het is al een aantal weken geleden. Een artikel in de Volkskrant . Mijn oog viel op de kop: “Hoe doe je dat, verboomeren?” Ik moest de krantenkop twee keer lezen. Staat er nu echt verboomeren? Verboomeren? Bestaat dat woord? Waarschijnlijk niet. Maar het deed op de een of andere manier wel meteen wat. Zo’n woord dat zich vastzet en weigert weer weg te gaan. Het zal bij mensen met een andere achternaam (en dat zijn er echt heel veel) niet iets hebben losgemaakt. Hooguit iets van verbazing...

vogelnest · 23. december 2025

Iedereen heeft ze: guilty pleasures. Van die kleine, stiekeme genietmomentjes waarvan je eigenlijk vindt dat ze niet passen bij het beeld dat je van jezelf hebt. Ik heb er meerdere, maar eentje steekt er met kop en schouders bovenuit: mijn onverklaarbare liefde voor James Bond-films. Ja, echt. Erwin die bij het journaal wegdraait zodra er beelden uit Gaza of Oekraïne voorbij komen. Erwin, die bij het zien van bloed spontaan een kleur krijgt die niet in het standaardpalet van de mens voorkomt....