Door de wind

Er zijn avonden die al memorabel zijn vóórdat ze überhaupt begonnen zijn. Vorige week was zo’n avond. Mijn jaarlijkse theaterhoogtepunt: Stef Bos in Zwolle. Een traditie die inmiddels voelt als een ritueel. Een avond waarin taal, muziek en melancholie samenkomen. Maar dit jaar begon het… tja… anders. Ik twijfelde om eerlijk te zijn of ik er aandacht in een blog aan zou besteden. Het heeft iets plats. Iets gênants. Misschien ook wat ordinairs. Een blog op deze site die begint (laat ik hier het aller-netste woord gebruiken dat ik in de synoniemen tegen kwam) met een flatus. Een blog over flatulentie dus. Excuus daarvoor. Volgende keer weer een wat serieuzer begin.

Irene en ik liepen richting het Spiegeltheater, vlak langs De Librije, toen we achter een keurig ouder stel terechtkwamen. Echt zo’n stel waarvan je denkt: die hebben hun zaakjes op orde. Netjes gekleed, geen arm in arm, maar wel in harmonie. Totdat de dame — ik kan het niet anders omschrijven — een soort huppeltje maakte. Een frivool sprongetje dat je eerder verwacht bij iemand die een lot van de Staatsloterij heeft gevonden.

Maar wat daarop volgde, was allesbehalve frivool.

Een knal (maar dat is niet eens een goede omschrijving: een diep brommende toon die langzaam aanzwol tot een explosief geluid met verschillende klanken en toonhoogten). Lucht die onder hoge druk door een kleine opening moet (of zoiets).

Ik moest in een flits terugdenken aan de “Stratenmaker op Zee Show” uit mijn kindertijd, waarin het nette dametje (gespeeld door Wieteke van Dort) ook altijd besmuikt een opmerking “oeps…” maakte met haar hand voor haar mond, nadat ze een klein windje had gelaten.  Mijn ouders vonden dat toen ook al ongepast en de Stratenmaker op Zee show, stond bij ons thuis dan ook niet zo vaak op. Deze nette dame gaf echt geen krimp. Het was echt een onsmakelijk hard geluid en de geur was echt om onpasselijk van te worden: te vergelijken met een openklappend putdeksel waar vijftien jaar stilstaand water onder heeft liggen broeien. Tot zover de plattitudes.

Irene en ik keken elkaar aan met een mengeling van ongeloof, afschuw, plaatsvervangende schaamte en medelijden. Haar man deed een subtiel zijwaarts stapje, alsof hij wilde aangeven: ik hoor hier niet bij. Zeer begrijpelijk overigens. Ik had een zelfde soort reflex (en keek even achterom, om te kijken of er achter ons geen mensen liepen: "ze zouden kunnen denken dat ik…. ").

Irene probeerde het nog te verzachten: “Misschien heeft ze last van haar darmen, flatulentie vanwege een of andere kwaal.” Ja. Een open deur eigenlijk.  Dit soort natuurgeweld ontstaat niet spontaan.

Met een glimlach — en eerlijk is eerlijk, we hebben het beeld de rest van de week nog een aantal keer teruggehaald en er smakelijk om gelachen — sloten we aan in de rij voor het theater. Wel even checkend of het stel niet vlak voor ons stond. Je weet maar nooit.