“Ik kan wel janken zo alleen.”
Het is een regel uit een gedicht van Freek de Jonge die maar rond blijft zingen in mijn hoofd. Omdat hij alles zegt wat wij al maanden voelen, maar niet gehoord krijgen.
Omdat hij pijnlijk precies verwoordt wat mijn vader doormaakt. En omdat het zorgsysteem waarin wij zo graag geloven, domweg keihard faalt.
Mijn vader zit al maanden in een revalidatiecentrum. Ervenstaete in Houten en onderdeel van Zorgspectrum.
Officieel krijgt hij ook “zorg”. In werkelijkheid is hij uitbehandeld. Hij hoort daar niet meer. Dat vindt de instelling zelf ook. Ze willen hem naar huis sturen. Punt. Dossier dicht.
Maar thuis kan hij niet zijn.
Hij kan amper op zijn benen staan. Elke gang naar het toilet is een bijna-val. Zijn handen trillen zo dat een pakje boter openen al te veel gevraagd is. Zelfstandig douchen? Onmogelijk. Veilig alleen zijn? Onverantwoord. Dat vinden wij. Dat vindt de thuiszorg en je zult het geloven of niet: de thuiszorg is in dit geval ook Zorgspectrum (maar dan een ander onderdeel).
En toch is dát het plan.
De thuiszorg is helder: zij kunnen de benodigde zorg niet leveren. Niet met de middelen, niet met de tijd, niet met de verantwoordelijkheid die dit vraagt. Hun advies is eenduidig: een verpleeghuis. En wij zeggen dan: liefst daar waar mijn moeder ook zit. Een plek waar 24-uurszorg vanzelfsprekend is. Waar mensen niet alleen “verzorgd”, maar ook gezien worden.
Maar dan komt het systeem.
De instantie (het CIZ) die een indicatie moet afgeven, komt niet verder dan VVT 4. En VVT 4 betekent: thuiszorg. Geen verpleeghuis. Geen opname. Geen financiering. Regels zijn regels. Hokjes zijn hokjes. En wie daar niet precies in past, valt ernaast.
Mijn vader valt ernaast.
Een verpleeghuis (Batenstein in Vianen en onderdeel van….. je raadt het al: Zorgspectrum) kan hem niet opnemen, want zonder de juiste indicatie krijgen zij geen cent. De thuiszorg kan hem niet helpen, want zij hebben de capaciteit niet. Het revalidatiecentrum wil van hem af, want hij levert niets meer op en houdt een kamer en een bed bezet. En wij?
Wij staan machteloos toe te kijken hoe een mens (onze lieve vader) vermalen wordt tussen procedures, geldstromen en verantwoordelijkheden die niemand durft te nemen. Wij snappen er niets van en mijn lieve vader snapt er niets van en is zeer moedeloos, verdrietig en wordt steeds depressiever. De telefoontjes die ik van hem krijg doen pijn. Ik wil hem hoop geven, zeggen dat we er mee bezig zijn (en dat is ook zo), maar kan het gewoon niet uitleggen.
En ondertussen is hij eenzaam en zit hij daar maar alleen in een lege kamer. Naar een TV te kijken, die dan niet eens aanstaat.
Ja, hij krijgt bezoek. Bijna elke dag. Daar ben ik dankbaar voor. Maar bezoek vult geen dagen. Bezoek vult geen nachten. Tweeëntwintig uur per dag zit hij alleen. In een kamer waar niets meer gebeurt. Waar niemand vraagt hoe het écht gaat. Waar de zorg professioneel is, maar afstandelijk. Waar hij voelt dat hij “te veel” is. Een last. Iemand die ze liever kwijt dan rijk zijn.
“Nog nooit duurde de nacht zo lang.”
Verdriet vertraagt de tijd, schreef Freek de Jonge. En dat is precies wat ik zie. Mijn vader is verdrietig. Hopeloos. Gespannen. Hij slaapt slecht, ligt wakker van angst over wat komen gaat. Over naar huis moeten terwijl hij weet dat dat niet kan. Over vallen. Over alleen zijn. Over de vraag die niemand beantwoordt: waar hoor ik nog thuis? Wie zorgt er nog voor mij?
Ik ben boos. Boos op een systeem dat zegt mensgericht te zijn, maar de mens vergeet zodra het ingewikkeld wordt. Boos op regels die belangrijker lijken dan veiligheid. Boos op procedures die eindeloos doorgaan, terwijl een kwetsbare oude man elke dag een beetje verder afglijdt. Boos op mijn eigen machteloosheid en natuurlijk boos op Zorgspectrum (waar iedereen nog z’n best doet ook).
“Lang leve het zorgsysteem in Nederland”, zeggen we dan cynisch. Maar er is niets om te vieren als dit de uitkomst is.
Wat kunnen we doen?
Dat is de vraag die blijft hangen. Net als die ster in het gedicht, die valt zonder antwoord te geven.
Wat ik wél weet: dit is schandelijk. Deze eenzaamheid is niet onvermijdelijk, maar georganiseerd. En zolang we blijven accepteren dat regels zwaarder wegen dan mensen, zal dit verhaal zich blijven herhalen. Bij mijn vader. Bij duizenden anderen.
“Waardoor ik zo eenzaam ben
Ik kan wel janken zo alleen.”
En misschien is dat wel precies wat we moeten doen. Janken. Schreeuwen. Schrijven. Tot iemand eindelijk luistert. Hieronder het gedicht van Freek de Jonge... en.... misschien moeten we deze blog maar eens doorsturen naar de bestuurders van de zorg, de politiek en een ieder die hierin iets zou moeten betekenen....
Wel janken zo alleen
Luister naar de nachtzwaluw
Diens vleugellamme klacht
De vrachttrein krijst een tweede stem
Ik ben zo eenzaam als de nacht
Nog nooit duurde de nacht zo lang
Verdriet vertraagt de tijd
De maan kruipt weg achter een wolk
Verstopt zijn kop en schreit
Zag jij ooit een huilend roodborstje
De herfst verwoest haar nest
Haar lust te leven is vergaan
Ik ben zo eenzaam als de pest
Er valt een stilte en een ster
Op mijn vraag waar ging je heen
Waardoor ik zo eenzaam ben
Ik kan wel janken zo alleen
Tekst: Freek de Jonge
Oorspronkelijke titel: I’m So Lonesome I Could Cry (1948)
Tekst en muziek: Hank Williams jr.
Bekend in de uitvoering van: Hank Williams jr.
Reactie schrijven
Jan Stommels (zaterdag, 23 mei 2026 19:36)
Ja, Erwin het systeem klopt gewoon niet meer en diegene die dit zouden kunnen veranderen nemen geen verantwoordelijkheid.
De wereld draait alleen nog maar om geld en als je niet meer mee kan draaien door ouderdom willen ze het liefst dat je zsm omvalt.
Geen zorg geen kosten weg ermee.
SCHANDALIG IN EEN LAND ALS NEDERLAND.
Lilianne (zaterdag, 23 mei 2026 19:47)
Heel verdrietig... Hoe dit allemaal mogelijk is in een zo welvarend land als Nederland!! Ik hoop zo dat Nico een mooi plekje is gegund met de juiste zorg... Wat kan ik meer doen dan een kaarsje branden... ����️
Joke (zondag, 24 mei 2026 11:26)
Zo intens verdrietig….
Margareth en Nies (zondag, 24 mei 2026 14:11)
Verschrikkelijk.. je zou deze blog haast insturen naar een krant Erwin…
Wat een zorg en verdriet ! Liefs
Edwin Reuling (maandag, 25 mei 2026 18:31)
Hemelschreiend. Dat woord geef ik hier aan. En dan ga ik toch eens op zoek naar de betekenis, al weet ik het eigenlijk wel. Hemelschreiend betekent 'in de hoogste mate ergerlijk, schandalig of onrechtvaardig'. Het wordt gebruikt om situaties of toestanden te beschrijven die zo extreem fout of oneerlijk zijn dat ze figuurlijk gesproken 'naar de hemel schreeuwen' om wraak of verandering.Je gebruikt de term doorgaans in de volgende contexten: Onrecht: Grote ongelijkheid of misstanden.Ergernis: Situaties die grote frustratie opwekken.Veelvoorkomend gebruikDe term wordt vaak gebruikt in de versterkte vorm tenhemelschreiend. Een bekend voorbeeld is de uitdrukking: "Dat schreeuwt ten hemel," waarmee men aangeeft dat iets absoluut niet door de beugel kan.Enkele praktische voorbeelden zijn:“Het is hemelschreiend dat er zo weinig zorg is voor daklozen in deze regio.”“De hygiënische omstandigheden in dat oude verzorgingstehuis waren tenhemelschreiend.
En ja, daar is alles mee gezegd. Helaas je word er mee geconfronteerd. Het zorgsysteem faalt ten voeten uit. Zorginstellingen willen winst maken ten koste van de mensen waar het om gaat. Ja, ik weet ook niet zo mar een oplossing. Ik kan jullie alleenmaar heel veel sterkte toewensen.
Marloes (zaterdag, 13 juni 2026 11:10)
Och Erwin toch. Ik las net je nieuwste blog (13-6-26) waarin je verwijst naar dit blog.
Radeloos moeten jullie je voelen.. Systemen…. Flexibel zijn is er niet meer bij. Alles ✅✅, dan volg en voldoe je aan de regels. Is het/hun jouw verantwoordelijkheid niet meer. Ik ken die opstelling vanuit mijn werk bij de Gemeente Utrecht. Zelf nadenken, mede menselijkheid?? past daar niet in, want dat valt buiten het “boekje”. Dus nu ik inmiddels weet dat jouw vader op schuifel afstand van zijn lief en levensmaatje komt te wonen, ben ik blij voor jullie en voor je vader en moeder. Maar dat is maar één “geval”. Er zijn waarschijnlijk …tig “gevallen” die tussen wal en schip verkreukeld en verplet raken. WAT EEN ROTSYSTEEM!!! Niet gek dat mensen hun leven in eigen hand willen houden en als dat niet (meer) kan, hun eigen levenseinde regisseren….