Onlangs ging mijn jongere broer onderuit. Letterlijk en figuurlijk “out”. Het is schrikken. Het bleek gewoon een vorm van oververmoeidheid te zijn. Tenminste dat was de oorzaak. Hij is een druk baasje — altijd aan, altijd door. Lange dagen, ach je kent het wel. Een vorm van (bestuurlijke) verantwoordelijkheid nemen of voelen, noemen ze het. Een familietrekje.
Toen ik het hoorde, moest ik een beetje meewarig met mijn hoofd schudden. Op de "wijze‑oudere‑broer-manier".
Je kunt het je voorstellen. Tegen broederlief zeg je dan, dat hij het wat rustiger aan moet doen. “Dit zijn van die signalen… er is toch meer dan werk?.”
Het contact verliep via de app overigens. Allebei te druk om te bellen of gebeld te worden. Die app is dan toch wat efficiënter. Idioot eigenlijk, maar wel oprecht de reactie van een bezorgde broer. In de rol van een een soort virtuele levenscoach. Ook dat heet dan verantwoordelijkheid nemen. En ondanks de wetenschap dat hij veel wandelt in de omgeving van zijn woonplaats, toch ook een advies: "Misschien toch iets meer aan je conditie doen, bro?"
Dat laatste doe ik zelf namelijk ook. Sinds een jaar of twee iedere week 1 of 2 keer naar de sportschool. Inmiddels in fase 10 (of 11) van het bekende Milon‑rondje. Gewichtsverlies heeft het niet opgeleverd. Ik verklaar dat (naar de zwemband net boven de heup wijzend) ook een beetje met de duiding dat vet omgezet wordt in spieren. Vrouwlief gelooft dat op de een of andere manier overigens niet.
Afgelopen week overigens de overstap naar een nieuwe fase in de Milon Circle. Een tandje zwaarder dus. Een fitte (dacht ik) zestiger, die aan zijn conditie werkt! Het liep toch iets anders. Halverwege ging het licht uit. Niet helemaal tegen de vlakte, maar laten we zeggen dat de vloer en ik even een momentje hadden.
Een arts (gelukkig en toevallig aanwezig) hielp me na een half uurtje bijkomen op de grond overeind en adviseerde een bezoek aan de huisarts. Dat is artsentaal voor: “Doe even normaal: je moet niet te veel van je lichaam vragen tijdens zo’n sportmoment. Iets te fanatiek getraind!”
En dan moet je eigenlijk ook bekennen dat het iets meer dan dat moet zijn geweest. Mijn brein en lichaam draaien al jaren op een soort turbo‑stand: ongedurig en stuiterend als iemand die voor het eerst 3 koppen espresso achterover slaat. Een beetje ADHD (of iets wat daar op lijkt: het zit in de familie), met het concentratievermogen van een fruitvlieg en dagdagelijks rond 04:30 uur klaarwakker. Want waarom zou je slapen als je hersenenen beginnen te werken.
En natuurlijk komt daar nog het een en ander bij. Zorg om je ouders, toch ook wel een wat drukke baan bij het RIVM, overpeinzingen om vervroegd pensioen te overwegen, druk met het boeken van een reis naar China (onze tweede huwelijksreis: we zijn dit jaar 40 jaar getrouwd), voorzitter van de kerkenraad, voorzitter van de Rotary en dan nog wat preekstress in de voorbereiding van een kerkdienst waar ik vorige week zondag voor moest gaan.
Als je het positief duidt en een wat andere framing mee geeft: Het is eigenlijk knap dat ik niet dagelijks omval. En om het dan toch ook van wat (onlogische) verzachtende omstandigheden te voorzien: het zit (blijkbaar) in de familie.
Voor de zekerheid de dag na het contact met de vloer in de sportschool naar de huisarts. Een soort check up. Belangrijkste conclusie: hart goed, bloeddruk ok, en dus (zo op het eerste gezicht) geen gekkigheden in het lijf in ieder geval. Misschien iets van oververmoeidheid. Volgens mij zei de arts iets in de sfeer van “U heeft de conditie van een jonge god”. Het kan overigens ook “best redelijk voor een man op uw leeftijd” geweest zijn. Of misschien wel "U moet niet denken, dat u het lijf van een topsporter, heeft mijnheer". Maar zoals gezegd: ik denk dat het de eerste conclusie was.
Bij de volgende vraag van de arts, moest ik toch even slikken en aan het contact met mijn broer denken. “Heeft u niet te veel hooi op de vork, mijnheer Verboom?” Ik mompelde nog een soort van …”ik denk het niet, geen bijzonderheden eigenlijk”, maar de arts ging nog even door. “Er zijn belangrijkere dingen in het leven dan werk, en dit soort signalen moet je natuurijk ook serieus nemen”. Het was een zinnetje dat ik me vaag herinnerde uit een gesprek (een app-contact) dat ik pas met iemand had.
Ik kan er natuurlijk grappig of luchtig over doen, het een beetje relativeren, maar de boodschap is helder: je kunt niet blijven rennen zonder af en toe stil te staan. Zelfs niet als je denkt dat je het allemaal wel aankunt en ondanks het feit dat dit ook wel een beetje in de familie zit.
Daarom probeer ik het nu toch wat anders te doen. Een gewaarschuwd mens telt immers voor twee. Iets meer afstand nemen van het werk en af en toe wat tijd nemen om even te zitten (en zelfs televisie te kijken). Of zelfs te gaan liggen.
Desnoods op de vloer van de sportschool.
Reactie schrijven
[email protected] (zondag, 25 januari 2026 13:08)
Wat schrijf je toch mooi, maar schrijven en doen....
Hier zie je maar weer dat zorgen voor jezelf ook heel belangrijk is
Elvira
Bram (zondag, 25 januari 2026 13:36)
�� Rustig aan!
Gerrit (zondag, 25 januari 2026 13:54)
Ik denk dat je niet meer moet overpeinzen om met vervroegd pensioen te gaan. Misschien komt er geen 2e waarschuwing.
Marloes (maandag, 26 januari 2026 14:09)
Hallo Erwin, wat een herkenbare situatie in een herkenbare fase van je leven… Ik vermoed dat we allemaal weleens in eenzelfde situatie zitten als waarin jij nu verkeert . En weet je Erwin, Àls je dan een stapje terug doet en je achterom kijkt, denk je: hoe heb ik dit allemaal kunnen combineren. Ga genieten, kijk om en zie dat het minder en zonder al die activiteiten kan. En kijk vooruit naar een tijd waarin niets meer hoeft en alles mag. Geen agenda meer. Heerlijk, en ook dan ben je druk, kun je je focussen op een preek bv, een voorzitterschap… Maak tijd om diep adem te halen in de jullie geliefde natuur rondom jullie huis/ woonplaats. En ga daar eens liggen, contact met de aarde, en ben ZEN… Een echte aanrader.. Het gaat je goed. Ik was blij je blog te lezen.. Lieve groet, Marloes