Een zomervakantie in Portugal. De eilandengroep die de Azoren heet. Ergens tussen Portugal en Amerika in. Op 4 uur vliegen van Amsterdam. 2 uur tijdsverschil. Het schijnt er nogal mooi tezijn. Bloemeneilanden, vulkanen, lava, dolfijnen en walvissen. Het zou ook niet zo toeristisch zijn. We gaan het ontdekken!

Natte ogen...

Het theaterseizoen zit erop. Tenminste voor ons. Het afgelopen jaar hebben we vaak een bezoekje aan het Spiegeltheater in Zwolle afgelegd. Cabaret, Opera, klassieke muziek, toneel, dans… het was keer op keer weer bijzonder. De afsluiting voor ons was afgelopen dinsdag: een optreden van Stef Bos. Ik ben al jaren een groot fan van zijn muziek en vooral van zijn teksten. Ik schreef er al vaker op deze plek over. Ook dit optreden kwam wel even binnen. Teksten over het leven. Een reis terug in de tijd maar ook een blik vooruit....  Stef Bos maakt aan de hand van een doorgezaagde boom en de jaarringen van een stam “pas op de plaats” en neemt je mee in de geschiedenis en naar het heden met bekende en minder bekende teksten en songs….op zoek naar zijn- en onze Bloudruk. 

 

Die Bloudruk wordt geaccentueerd door een foto of tekening van zijn diejarige dochter, die een bloempje vasthoudt. Het groeide tussen de stoeptegels, tegen wil en dank, maar zij had het opgemerkt en geplukt. Waar heb je aandacht voor in de vaart der volkeren? Zien we de schoonheid, het kleine geluk, de teerheid van zo’n bloemetje eigenlijk wel? Of hollen we er aan voorbij?

 

Stef zingt en vertelt over zijn jeugd, zijn moeder en zijn vader. Over religie, over alles wat het leven met zich meebrengt. Ik probeer mijn gezicht in de plooi te houden, maar vochtige ogen worden omgezet in tranen die langzaam over mijn wang biggelen, als hij een nieuwe versie van Papa zingt. Ik probeer ze niet eens te verbergen: het gebeurt gewoon. Misschien wordt het wel ingegeven door de telefoongesprekken met mijn vader deze week. Hij was zo verdrietig toen we spraken over hoe het met hem gaat en met mijn moeder, die op de gesloten afdeling van een verpleeghuis steeds verder achteruit gaat. 

MIjn vader wil nog zo veel met- en voor haar betekenen, maar het gaat of het kan eigenlijk niet meer. Het is een vorm van loslaten, die ongelooflijk veel pijn doet. De afgelopen periode was mijn moeder elke zondag thuis bij mijn vader. We bezochten haar dan in haar vertrouwde omgeving. Irene en ik, mijn zus, mijn broers en onze kinderen. Volgens een afgesproken schema, afwisselend, maar keer op keer: gezellig, ouderwets en mooi om er te zijn. 

 

Aan het einde van de dag werd het iedere keer echter steeds lastiger om de weg naar het verpleeghuis terug te maken. Ondoenlijk ook. Een emotionele achtbaan, voor mijn vader, voor mijn moeder: voor ons allemaal. Maandag belde ik mijn vader en overmand door emotie vertelde hij dat het niet langer gaat. Ik heb moeten besluiten dat ze niet meer naar het stekkie komt, waar we zoveel mooie jaren samen hebben gehad.  “Weer iets loslaten, Erwin”, zei hij. Ik mompel dan nog iets van: “Ja, pa… maar misschien is het wel beter zo….”, maar van binnen voel ik met mijn vader mee, het is zo pijnlijk. Zo verdrietig. Afscheid nemen van je moeder die er geestelijk al vaak niet meer is (en hoe verraderlijk: soms ook weer gewoon wel).

 

Het is de emotie die tot tranen leidt in de donkere theaterzaal, bij de teksten van Stef Bos. Niemand die het ziet, die het hoort. Stef wijst naar de jaarringen in de doorgezaagde boomstam. Ik ga op in zijn verhaal en duiding. Mijn vader ergens in de binnenring, ik ergens in het midden, mijn kinderen weer dichter bij de rand (of was het andersom?). “Eigenlijk zijn we blaadjes aan de boom” zegt Stef. Op een gegeven moment moet je gewoon loslaten. Slik…. het doet een beetje pijn, maar het is natuurlijk gewoon waar.

 

Over emotie en loslaten gesproken. Woensdag 1 mei. Al een tijdje geleden afgesproken met de zus van mijn moeder. Een bezoek vanuit Belgie. Haar twee zussen (de een 92, de ander 87) komen over. Voor misschien wel de laatste keer dat ze elkaar in levende lijve samen kunnen zien. We zijn in een klein gezelschap. Vlak voor hun komst is de sfeer beladen en gespannen. Ik merk aan mijn vader dat de emotie hoog zit. Mijn moeder is de vrolijkheid zelve. Ze snapt het niet, heeft geen idee dat haar zussen zo komen en maakt de bekende grapjes over mijn oranje bril.

Mijn nicht uit Brugge heeft ze in sint Niklaas en in Antwerpen opgehaald (en is al de hele dag onderweg). Rond 14:00 uur zijn ze in Vianen en samen schuifelen we naar de gastenkamer waar de ontmoeting zal plaatsvinden. Het weerzien is emotioneel. Vochtige ogen, ongeloof bij mijn moeder, omhelzingen, woorden die niet uitgesproken worden, woorden die wel uitgesproken worden. Drie oude zusjes, gerimpelde handen, door het leven getekend, misschien wel, maar…. wel met elkaar verbonden. Letterlijk (als hun handen elkaar vinden) en figuurlijk via de bloedlijn.

 

Het gesprek gaat verder waar het ooit gebleven is, het is gezellig en misschien ook wel een beetje vreemd. Mijn moeder is hyper, vervalt in haar “enfant terrible” rol, ze zingt, ze maakt gekke opmerkingen, ze herhaalt en ze herhaalt. En toch…. is er ook verbinding, de herkenning, een strelende beweging over hand of schouder, de liefdevolle blik, over en weer. Ik kijk er naar met een brok in de keel. Het raakt….het doet ook een beetje pijn. Dat doet het vertrek ook. Tranen vloeien rijkelijk of worden weggeslikt. Het was mooi, verdrietig en liefdevol. 

 

En mijn vader? Hij is erbij… maakt zich zorgen over hoe het straks weer verder moet, kijkt ook met vochtige ogen toe, maar geniet van het rijke moment. Want rijk is het. De bloudruk van het leven, zou Stef Bos zeggen. Een bloempje tussen de tegels...

Wanneer je een melding wilt krijgen van een volgende blog: meld je dan via onderstaand formulier aan.

 

Graag ontvang ik in het vervolg een melding als er een nieuw bericht is geplaatst:

Opmerking: De met * gemarkeerde velden zijn verplicht.

2 Berichten

Italiaanse wijn

Het stond al een hele tijd in de agenda. Woensdag 20 april: Claudia de Breij. Een optreden in Zwolle in het Spiegeltheater. Irene en ik keken er erg naar uit. Een afsluiting van ons theaterseizoen (hoewel we Stef Bos nog te goed hebben). Voor vrouwlief werd het een teleurstelling. Griep.

 

Superbalen, niet alleen vanwege het gewoonweg missen van een avond cabaret, maar ook omdat we in de verte iets van haar historie hebben meegekregen en daarom juist naar dit optreden wilden.

 

Claudia de Breij: geboren en opgegroeid in het dorp waar wij zo lang gewoond hebben. We kennen haar niet persoonlijk en gevoelsmatig toch een beetje. De autobiografische onderdelen in haar show krijgen net iets meer herkenning mee als ze het over school en haar leefomgeving heeft.

 

Een avondje cabaret zonder Irene en met Rotary Vriend Hans, die zich als eerste meldde nadat ik in een groepsapp de vrijgevallen plek in het Spiegeltheater aanbood. 

 

Het werd een bijzondere avond. Claudia is grappig, soms wat scherp en het slot was meer dan ontroerend. Mooi gevonden woordspelingen, indringende liedjes, een prachtig decor en 2 uur lang (zonder pauze) power op het podium.

 

 

Claudia staat uitgebreid stil bij haar introverte karakter, en hoe dat haar overprikkeldheid (ze is een jaar of 2 vanwege oververmoeidheid uit de running geweest) in de hand gewerkt heeft. Steeds maar aardig gevonden willen worden, ook door de mensen met een grote bek die makkelijk van zich afbijten. Uit die ervaring van je schikken naar de ander, uit angst om buiten de groep te vallen, benadrukt de Breij, dat we meer ‘van binnen naar buiten’ zouden moeten leven, in plaats van andersom. Niet aardig gevonden willen worden, maar aardig zíjn. 

 

Voordat deze blog verwordt tot een recensie, snel door naar de nazit. Hans en ik besloten na de voorstelling nog even in Hattem een glas wijn te drinken. Met Hans zit ik in een klein wijn/culinair clubje dat zich voorgenomen heeft om een paar keer per jaar wijngebieden in onze omgeving op te zoeken en belangrijker de wijnen uit te proberen. Een nazit dus bij iemand die een goed glas wijn weet te waarderen en ook schenkt. 

 

Napraten bij een goed glas wijn. Hoe mooi kan het zijn? Na het cabaret overigens meer dan voldoende gesprekstof.

 

Het werd een Italiaanse rode kwaliteitswijn en juist dat gegeven bracht bij mij ook een herinnering naar boven. Al pratend over de wereld waarin we leven, de manier waarop mensen met elkaar omgaan (met dank aan Claudia) kwam het gesprek op kerk en samenleving. 

En wat die Italiaanse wijn met een herinnering van doen heeft? Ooit zat ik in de diaconie van de hervormde kerk in Vianen (waar ik een groot deel van mijn leven woonde). 

 

Met de voorzitter van de diaconie (Herman) ging ik vaak na de vergadering nog even een glaasje wijn bij hem thuis drinken. Een glas wijn bij Herman: napraten met een zielsverwant. Na verhitte discussies in de kerkenraad (het ging er niet fijn aan toe toen: de opvattingen liepen te ver uiteen, behoudend versus vooruitstrevend, traditie tegenover vernieuwing, dogma tegenover pragmatisme, etc… etc.. ).

 

De kerk en geloof: een voedingsbodem voor conflicten, splitsing en buitensluiting als je niet uit het zelfde vaatje tapt. We weten waar het toe kan leiden. In kleine geloofsgemeenschappen, in dorpen en wereldwijd. Met Herman keek ik na elke vergadering terug op dat wat besproken was en hoe dat dan gegaan was. Dromend over een betere wereld, dromend over hoe het anders zou kunnen en moeten..

 

Herman was al een grijze oude, forse en wijze man toen ik hem in de kerk van Vianen ontmoette. Jaarlijks reed hij naar Italie om een aanhanger met wijn te halen bij zijn vrienden, die hem (blijkbaar) Armando noemde. Hij had relaties in Italie vanwege de oorlog, omdat hij daar indertijd bij de partizanen onderdak had gevonden. Hij sprak daar overigens nooit over (de verhalen over hem, hoorde ik van anderen).  Praten (en drinken) kon hij wel. Zoveel levenswijsheid, zoveel verhalen over mensen, de kerk en de maatschappij. Ik kan mij nog herinneren dat (Herman was al diverse keren de trap opgegaan om een nieuwe fles op te halen en vervolgens te ontkurken) het een avond na een kerkenraadsvergadering half 4 in de ochtend was, voordat ik weer naar huis fietste. Vele verhalen en beschouwingen verder. Na elke fles Italiaanse wijn, werden de wereld en het perspectief overigens mooier. 

 

Bij Hans in Hattem werd het gelukkig niet zo laat. Het gesprek was er niet minder om. De avond en de wijn ook niet. In tegendeel zelfs. In gesprek over de magie van Rotary, over aardig zijn in plaats van aardig gevonden worden, over levensverhalen, fellowship en ontmoetingen met mensen die verschil maken.  Een mooie avond met dank aan Claudia, Herman, Hans en een goed glas Italiaanse wijn…..


Wil je een bericht ontvangen als er nieuwe blog is geplaatst ? Laat het via onderstaand contactformulier weten!

Ik wil graag een bericht ontvangen als er een nieuwe blog wordt geplaatst:

Opmerking: De met * gemarkeerde velden zijn verplicht.

1 Berichten

Vergankelijkheid

Op het moment dat ik aan deze blog begin te schrijven, weet ik nog niet waar ik wil eindigen. Ook niet of het een grappige of serieuze tekst moet worden. Het begint gewoon met de titel: Vergankelijkheid.

Als ik het woord heb opgeschreven, moet ik het twee keer herlezen. Is het wel goed gespeld op deze manier? Een vreemd woord, eigenlijk.  Je zou zeggen dat er een “g” voor de eerste “k” moet worden opgenomen, maar dat is dus niet zo.

Een blog schrijven, zonder dat je weet waar je uit wil komen. Een vreemde benadering, wellicht. Het begon gewoon met de titel. Associatief schrijven is het eigenlijk.

Afgelopen week was ik jarig: 61 jaar geworden. Ouder worden. Het is toch wel een thema. Ik maak er vaak grapjes over, maar misschien is het eigenlijk wel helemaal niet grappig.

Ik moet gewoon bekennen, dat ik ook begin te merken dat de jaren wat beginnen te tellen. Je staat in de ochtend wat stram op, je komt buiten adem boven aan, als je te snel de trap op bent gelopen, een welvaarts buikje (sommige zeggen: buik), kaal en een grijze baardgroei. 

 

Een blog schrijven, zonder dat je weet waar je uit gaat komen…. Een mooie metafoor voor een levensloop eigenlijk.

Op het moment dat ik dit schrijf lig ik met griep op bed. Het sudderde al een paar dagen. Sterker nog: op mijn verjaardag (op eerste paasdag) had ik geen stem en was ik al snipverkouden. Of het begrip “ouderdom komt met gebreken” op mijn huidige status van toepassing is, weet ik niet. De griep is ook niet echt de reden dat ik voor een blog over vergankelijkheid heb gekozen, overigens. 

 

Hoewel….. 

 

Als je op het woord googled, is het eerste zoekresultaat een definitie van het woord: “wat niet blijvend of duurzaam is”. En dan volgen er een paar synoniemen: Aan bederf onderhevig, Aards, Eindig, Fragiel, IJdel, Kortstondig, Niet duurzaam, Nietig, Onbestendig, Ongestadig, Onzeker en Perissabel. En dan nog wat meer termen. Het woord perissabel kende ik niet (leuk voor galgje). 

Het zijn misschien toch ook wel woorden die bij de levensloop van ieder mens horen. Het klinkt wel wat gek: “het lijf is aan bederf onderhevig”, maar op de keeper beschouwt is het uiteindelijk natuurljjk wel zo. Ik heb ergens wel eens gelezen dat je vanaf je twintigste levensjaar weer langzaamaan begint af te takelen. Het leven is vergankelijk, eindig, kortstondig, onbestendig etc etc… 

 

Dit wordt dan zo schrijvend, toch een sombere blog. Je wordt niet echt vrolijk of optimistisch van dat woord vergankelijkheid en haar synoniemen. Het woord kwam tijdens mijn verjaardagsfeestje (in kleine familiekring) bij mij naar boven, toen ik zo het kringetje rond keek. Ik realiseer me dat ik mij nu, al schrijvend, op glad ijs begeef en toch…. rond de salontafel zie je dat de tand des tijds toch ook zo z’n werk heeft gedaan.  

 

Een soort “circle of life” rond de tafel met al die lekkere hapjes en drankjes. Van jong tot oud is er een vertegenwoordiging. Ik zal mijn aanwezige familieleden op deze plek niet verder beschrijven.  Het heeft met respect, met privacy en dat soort begrippen te maken. En niet zozeer omdat (een uitzondering daar gelaten) de beschrijving per definitie negatief uit zou kunnen pakken. Over Irene zeg ik altijd, dat ze met de jaren meer schoonheid vergaart (en dan laat ik het maar aan de lezer van deze blog of dat innerlijke- of uiterlijke schoonheid of misschien wel alletwee is).

 

Het woord vergankelijkheid kwam bij mij op, toen mijn vader tijdens het gezellig samenzijn wankelend en bijna vallend opstond om naar de keuken te sjokken. Leunend op zijn zijn wandelstok, die hij sinds kort binnen handbereik moet hebben. Dit jaar wordt hij 87 en als je hem dan zo stilletjes ziet zitten in de kring van de familie, tussen zijn kleinkinderen en hem vervolgens zo moeizaam ziet opstaan, dan is het misschien ook niet zo gek als woorden als fragiel en onzeker naar boven komen borrelen. Het is slikken. De kwieke en energieke man van weleer, is ineens verdwenen. Hij wordt (en is gewoon) oud. En om over de “circle of life” te spreken: mijn moeder kan helaas en verdrietig genoeg niet eens meer op mijn verjaardag komen: te belastend. Ook zij is inmiddels fragiel en voor haar is in haar dementie letterlijk en figuurlijk alles onbestendig.

 

Stef Bos schreef er een prachtig nummer over. Achter in de rij. Over de vergankelijkheid van het leven.

Ik had niet aan deze blog moeten beginnen. Ik weet niet waar het eindigt of waar ik naar toe moet schrijven. Misschien moet ik wel gewoon beschrijven dat ik in een opwelling lid ben geworden van de Anbo (het was een aanbieding, maar toch): de Algemene Nederlandse Bond voor Ouderen en dat de Plus hier met enige regelmaat op de deurmat valt.

 

We namen een proefabonnement omdat Irene en ik voorzichtig aan het nadenken zijn over stoppen met werken en dat tijdschrift daar wat achtergrondinformatie voor biedt. Een eerste orientatie op een volgende fase in ons leven. Circle of Life of vergankelijkheid? Het zal wel bij de levensfase horen om daar over na te denken. Ik moet bekennen dat ik niet naar de brievenbus hol, als het magazine door de postbode wordt bezorgd. We kijken ondanks het uiteindelijke perspectief (over tig jaar!) met plezier uit naar de dag van morgen. Laat overmorgen ook maar komen. We zien wel wat het brengt…. Voor of achter in de rij….

 

 

Achter in de rij

Ik zie de vaandels daar van voren

Zie de helden van mijn tijd

Maar als ik omkijk zie ik niemand

Want ik loop achter in de rij

Voor mij een zee van mensen

Ze hebben alles maar ze hebben weinig tijd

Ik wil alleen nog maar vertragen

Loop liever achter, achter in de rij

Bepaal hier zelf hoe lang ik stilsta

En hoe lang ik naar het landschap kijk

Zie nu eindelijk pas de schoonheid

Want ik loop nu achter in de rij

 

Kijk om

Er is een zee van ruimte

Kijk om

Er is een zee van tijd

Er is nog zoveel om te doen

Met wat geweest is

Zoveel onvoltooid verleden tijd

 

Zie mijn vader en mijn moeder

Als ik terugkijk in de tijd

Zie ze zwaaien naar mij in de verte

Want ik liep toen vooraan in de rij

En nu ben ik waar zij toen waren

En al zijn ze weg

Ze zijn een deel van mij

En ik leer ze nu pas echt kennen

Want ik loop hier achter in de rij

 

Kijk om

Er is een zee van ruimte

Kijk om

Er is een zee van tijd

Er is nog zoveel om te doen

Met wat geweest is

Zoveel onvoltooid verleden tijd

 

Nu is het eindelijk aan jou

Nu is het eindelijk aan mij

Nu is het eindelijk aan ons

Want wij lopen hier achter de rij

Niemand die ons volgt

Wij hebben alle tijd

Als we willen zijn wij vrij

Want we lopen achter in de rij

En als wij willen zijn wij vrij

 

(als je de foto aanklikt: dan hoor je de muziek die bij de tekst hoort)

0 Berichten

Een date in Groningen....

Relaties. Er is veel over te zeggen. Gelukkig zijn in de liefde. Gelukkig worden in de liefde. Er worden hele TV programma’s aan gewijd. First dates. Het is intrigerend om te zien, hoe in zo’n programma wildvreemde mensen contact proberen te maken, in onmogelijke en doorzichtige gesprekjes. Hoeveel procent van de popsongs gaat niet over de liefde of over verliefd zijn, over houden van, verbindingen aangaan Soms zijn relaties fantastisch, soms worden ze verstoord, bekoelt de liefde, snappen mensen elkaar niet meer of is “het” er gewoon niet meer. 

 

Irene en ik zijn dit jaar 38 jaar getrouwd. We waren nog kind toen we een jaar of 7 voor ons huwelijk verkering (zo noemde je dat toen) met elkaar kregen. Geen first date, geen contactadvertentie, geen dating-site. Gewoon lid van dezelfde club en voor elkaar gevallen. Wat weet je dan van het leven, wat weet je dan van alles wat een relatie mooi of juist niet mooi kan maken? Kinderen waren we toen, ook wel een beetje naïef of “groen” als je het zo wil noemen. We zijn nog steeds bij elkaar. En nog gelukkig ook. Achteraf beschouwd: een lucky shot.

 

Eind januari waren we een weekend in Groningen. Het was een cadeau van een oud collega en vriend, die van de zomer in het huwelijksbootje was gestapt. Over relaties en echte liefde gesproken. Ik mocht Bijzonder Ambtenaar van de Burgelijke Stand (BABS) zijn en het huwelijk voltrekken. Een hele eer, bijzonder om te doen en heel mooi om twee mensen met elkaar te verbinden. Het gebeurde in Culemborg, in een liefdevol en klein gezelschap. 

 

Een cadeautje als dank voor iets wat al een cadeau op zich was. “Bijzonder en absoluut niet nodig”, zoals je dan plichtsgetrouw, maar welgemeend opmerkt: “een beetje te gek, echt niet nodig geweest”. Maar wel leuk, een overnachting en een diner in hotel de Prinsenhof, hartje centrum, zo’n beetje onder de Martinitoren in Groningen. 

Op zaterdagmorgen vroeg op weg vanuit Heerde, inchecken en de stad in. Nu was ik al eerder in Groningen geweest (na de tweede etappe van het Pieterpad), maar nu samen met vrouwlief: slenterend door de binnenstad, prachtig winters weer (heldere blauwe vrieslucht), een kop koffie hier, een lunch daar, winkel in, winkel uit (een soort bezoeking, maar… je slikt dat dan toch maar weg: goed voor je relatie in ieder geval!). We kochten een beschrijving voor een stadswandeling langs de hofjes. Vroeger boden de Groningse hofjes gratis onderdak aan armen, weduwes en zieken. Tegenwoordig wonen er particulieren in deze oases van rust in de binnenstad. Bij een handvol van deze zogenaamde binnenhoven konden we even binnenlopen voor een moment van stilte. Sommige bomen in de zomers bloemrijke tuinen zijn zo oud, dat ze de bewoners van vroeger nog hebben meegemaakt. Slenterend langs tientallen gasthuizen, stiltes en historische vormen van naastenliefde in de stad, nemen we de stad in ons op. 

 

In het Forum drinken we op de bovenste verdieping van dit prachtige multi functionele gebouw een kop koffie. Het meubilair is retro en we zitten in rotan stoelen te genieten van het uitzicht. Het is blijkbaar een geliefde plek voor mensen die een date hebben.  Niet alleen voor Irene en mij, maar ook voor een tweetal stelletjes die in in de zitjes om ons heen zitten. En hoewel het niet zo netjes is om mee te luisteren naar de gesprekken die daar worden gevoerd, vang ik toch wat flarden op. Aan het tafeltje het dichtst bij ons zitje wordt echt een verkennend kennismakingsgesprek gevoerd en vertellen de potentieel geliefden elkaar de belangrijke feitjes die je op zo’n eerste date (blijkbaar) hoort uit te wisselen. Het gaat over de muziek (check: zelfde smaak), de stad (check: zelfde voorkeur), boeken (check: zelfde genre) en over vakanties…. en hoewel ik niet alles kan volgen (en natuurlijk ook in gesprek ben met Irene), merk ik dat de voorkeuren hier toch wat uiteenlopen. 

 

De vrouwelijke gesprekspartner houdt van zonvakanties, de man van actieve vakanties en terwijl de dame langzaam begint uit te leggen dat het zo heerlijk is om na een drukke periode eens helemaal niets te doen en op een bedje aan het zwembad te liggen, zie ik bij de mannelijke gesprekspartner een vorm van lichte verbazing en zelfs afkeer op het gezicht ontstaan. Hij probeert nog even het onderwerp wintersport ter sprake te brengen en aan alles is te zien en horen dat hij dat met heel veel plezier (en liefst meerdere keren per jaar) doet. Zijn date merkt op dat ze slechts een keer op wintersport is geweest: “eens maar nooit meer…., gevallen, een knie beschadigd”. Over winterse temperaturen gesproken: "van een koude kermis thuis komen", noemen ze dat. 

 

Ik concentreer mij op mijn kop koffie en roer ongemerkt in mijn bakkie troost (terwijl ik niet eens suiker of melk in de koffie heb). De jongeman haakt af, het gesprek stokt. First date levert niets op. Aan het andere tafeltje hebben de verkennende gesprekspartners blijkbaar meer succes. Ze zijn nog niet uitgepraat in ieder geval. Dat zijn Irene en ik ook niet. We hebben een date in Groningen, rekenen af en slenteren hand in hand verder door de stad.

 

Groningen heeft het...

 

2 Berichten

Theatraal en Hoogtevrees

Wij hebben het theater in Zwolle ontdekt. In de eerste jaren dat we hier woonden gingen we wel eens een keer naar het Spiegeltheater in Zwolle. Een optreden, een concert, maar in ieder geval niet frequent. Zo ging dat ook toen we in Lexmond woonden. Soms naar de Kom in Nieuwegein en heel soms naar de Stadschouwburg in Utrecht. Na een theaterbezoek namen we ons altijd voor om dit vaker te doen. Het kwam er echter nooit van. Drie redenen: druk, druk en druk. Je weet wel hoe dat gaat. Het maakte het sporadische bezoek dat je dan vervolgens aan bijvoorbeeld een balletvoorstelling bracht extra bijzonder: dat dan weer wel.

 

Dit jaar gaat het anders. In het voorjaar van 2023 voegden we de daad bij het woord (of het voornemen). We werden "vriend van het Spiegeltheater in Zwolle" en dat brengt dan direct met zich mee dat je iets eerder dan de losse kaartverkoop aan de beurt bent en feitelijk eerste recht hebt om een voorstelling te boeken. En daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt.

 

Met het jaarprogramma in de hand kregen we de smaak te pakken en begonnen we te boeken. Je schrikt je het apezuur als je ziet wat dat dan opgeteld allemaal kost, maar… een avondje stappen of uit eten kost ook zoveel. Een wedstrijd naar het voetbal ook en hoewel je je ook realiseert dat niet iedereen zich een avondje stappen of uit eten kan permitteren (en je dan ook weer een beetje ongemakkelijk onder voelt), hebben we het boeken toch maar doorgezet. We hebben er geen moment spijt van gehad: Herman van Veen, een opera, klassieke concerten, Guus Meeuwis, de geplukte zusters, de Messiah, Clannad en het Scapino ballet. Op het moment dat ik dit schrijf staat Claudia de Breij nog op het programma evenals Stef Bos (mijn favoriet) en gaat Irene nog een keer naar een toneelstuk met onze dochters. 

Natuurlijk is niet alles een succes. We aarzelden er al over en daarom waren we ook erg laat met boeken: Guus Meeuwis. Het was echt een saaie bedoening. Een soort biografische muzikale verhandeling in een drietal blokken. Ik zou geen enkel liedje kunnen reproduceren, hoewel het allemaal op elkaar leek: je hoeft feitelijk maar 1 melodie te onthouden. Het was slaapverwekkend en goedkope rijmelarij. maar een beetje bijslapen heeft natuurlijk ook zo z'n voordelen. Bij blok 3 speelde hij wat bekende nummers. Blijkbaar was de zaal daarvoor gekomen, want terwijl ik wat was ingedoezeld, ging ineens iedereen staan, klappen, bewegen en swingend naar het einde toe. Van Brabant naar Kedeng Kedeng (of zoiets). 

 

Het meest spannende van het optreden was echter de plek in de zaal. Omdat we twijfelend (een soort Omtzigt keuze) pas laat hadden geboekt, hadden we de laatste 2 van nog 3 open plaatsen, hoog in het theater (bovenste ring). Een plek waar je niet moet zitten als je hoogtevrees hebt (zoals ik). Op de laatste vrije plaats (naast mij) kwam een klein wat ielig vrouwtje zitten. Lijkbleek, aarzelend ik zou zelfs zeggen: trillend en bibberend kijkend naar de plaats naast mij. In eerste instantie dacht ik nog even dat de angstige blik met mij van doen had. Maar dat was het niet. Zij had ook hoogtevrees en dan in een wat ernstiger vorm dan ik, praatte honderduit van de zenuwen en binnen 5 minuten had ze alle dingen verteld die je niet zomaar met een wildvreemde deelt (dat ze gescheiden was, 3 kinderen had, hoogtevrees had gekregen in de bergen, dat ze fan van Meeuwis was (onbegrijpelijk) en dat ze zo blij was dat ze had kunnen boeken, maar nu spijt had van deze plek. Ik maakte de fout door begrijpend te knikken wat haar blijkbaar aanmoedigde om door te blijven ratelen. Het effect was overigens wel dat ik geen moment meer aan mijn eigen hoogtevrees dacht en zelfs begon te verlangen naar het begin van het concert. Je maakt wat mee in het theater. Toen het licht uitging werd ze stil.  Tot het neurien begon: ze kende elk nummer. Inderdaad een fan. Wel lastig als je probeert een uurtje slaap mee te pikken.

Je maakt wat mee in het theater, dus. Het gebeurt gewoon in Zwolle. Ik twijfel een beetje wat voor mij het hoogtepunt was. Herman van Veen vond ik indrukwekkend. Ook wat oud repertoire, maar de energie, de liedjes, de humor en het spotten met de eigen leeftijd en de vergankelijkheid van het leven. Ontroerend mooi. Zoals een avond in het theater kan en misschien wel moet zijn. Met een weemoedige lach, geraakt worden door een mooie blik op de wereld.

 

Dat die wereld niet altijd en overal even mooi is, werd prachtig uitgevoerd in “das Wunder der Heliane” van het reisopera gezelschap, maar ook in het de uitvoering “Song of the dark forest” van het Scapino ballet. Song of the dark forest is een aangrijpende, meeslepende en troostrijke voorstelling, uitgevoerd door de volledige groep dansers van Scapino, een operazanger en live muziek door het DoelenEnsemble. Het tragische lied van de oorlog wordt er in bezongen. Een onbekende soldaat, zwevend tussen leven en dood, verlangt terug naar zijn geliefden maar wordt ook achtervolgd door herinneringen aan het strijdtoneel. Met indringende liederen en dans van vier choreografen komt dit tijdloze verhaal tot leven. Voor mij was het tot op heden de topper van het theater seizoen.

 

Indringend mooi, prachtige liederen en bijzondere dans. Daar ga je voor naar het theater.

 

En dan moet Stef Bos nog komen. Gelukkig zit ik dan niet hoog in het theater. Wel naast Irene en dat is altijd leuk… (omdat ik dan ook mag neuriën)

0 Berichten

Tradities

Decembermaand, feestmaand. Sinterklaas, Kerst en Oud & Nieuw. Veel vrije dagen, oliebollen bakken. Top2000. Een kerstboom, kaarsjes... 

 

We maken het gezellig.

Het is ook gezellig.

De donkere dagen voor kerst. Wat moet je er aanzeggen? Dat we het goed hebben wellicht.

 

Het begint eigenlijk al in september. Tenminste bij de bewoners van Zonnestein als de lootjes voor het Sinterklaas worden getrokken. Sinterklaas vieren we nog steeds in de traditie van.... surprise, gedicht en als het enigszins kan een "in de zeik nemen momentje".

 

Nou dat lukt aardig. Op weg naar de eerste week van december neemt de spanning toe in alle huizen waar de Zonnestein Connection familieleden (lees: onze kinderen, die in Utrecht en Hoef en Haag wonen) werken aan surprises, gedichten en het gedoe erom heen.

 

Het is dan overigens ook traditie (of is dat dan een gewoonte?) om de voorbereidingen zo'n beetje een dag voor het geplande surprise-avondje te beginnen. Sterker nog: de meeste gedichten worden op de dag van het feest geschreven en het is dan ook traditie dat vlak voor de start van de avond (die dan standaard altijd wat later moet beginnen) de gedichten in Heerde (daar staat de enige printer van de familie) worden uitgeprint. 

 

Het feest was deze keer in Hoef en Haag (bij Vianen). Quality Time waarbij een ieder met een knipoog de maat wordt genomen. Mooi feest. In Hoef en Haag stond de kerstboom al. Tja... een sinterkerst ambiance... het heeft wel iets. Zeker toen er die avond een poederlaagje sneeuw kwam te liggen. 

 

Traditie is dan vervolgens ook dat de zaterdag na de Sint de kerstboom wordt gekocht. Dat zijn er twee voor Zonnestein. Ik weet niet of het een traditie gaat worden, maar het kopen en opzetten van de boom voor de woonkamer is wel een dingetje. Het boompje is bijna 4 meter hoog en voordat je dan een geschikte boom hebt gevonden en opgezet. Ik heb er een week spierpijn van gehad. Maar enfin het is gelukt. 

 

De boom opzetten met de standaard "sky-radio-christmas-station" muziek op de achtergrond is dan ook nog wel traditie, hoewel die grijs gedraaide kerstnummers al halverwege het versieren van de boom beginnen te irriteren.

Een traditie is ook om rond kerst naar een musical te gaan of een concert te bezoeken. Vorig jaar was dat een soort Ierse Keltische Christmas dance (lees tap dance) voorstelling. Toen nog met het hele gezin. Onze zonen haakten dit jaar af toen ze hoorden dat het dit jaar ook zoiets zou worden. Wij luisterden met heel veel plezier naar een snipverkouden Clannad zangeres in Zwolle. Een prachtig optreden, waar alleen het in het Nederlands gezongen Silent Night vanwege de verkoudheid en beschadigde stemband een aanfluiting was.

 

Op kerstavond naar de Renderklippen voor de kerkdienst op de hei. Het zou zomaar een traditie kunnen worden. De liederen waren mooi, de ambiance met de hoornblazers was fantastisch, de kerkdienst (en dan met name de preek: aldus dochterlief) een simplistische en mager verhaal. De nieuwe predikant van de VEG uit Heerde. Het was inderdaad niet echt aansprekend. Dat was het kerstfeest op zondagmorgen in de Ontmoetingskerk wel. Het hoort er bij: met kerst naar de kerk. Komt allen tezamen of zoiets... (ook al traditie).

 

Maar voor de kids is het kerstdiner, traditioneel iets van 10 gangen met allerlei door Irene in elkaar geflanste lekkernijen een reden om naar Heerde te komen. Het was ook dit jaar weer een festijn dat elk jaar opnieuw automatisch overgaat in de verjaardag van Irene, als het 00.00 uur wordt en de tweede kerstdag begint.  Zo rond de kaas (gang 8), voordat het dessert (gang 9) wordt opgediend. Mooi!

En dan is de top2000 al begonnen en maken we ons traditie-getrouw op voor het nieuwe jaar. Oliebollen bakken onder de veranda. Een mooi moment met mijn vader, die we op de avond voor oudjaarsdag hebben opgehaald. In klein comité het jaar uit en het nieuwe jaar in. Champagne en oliebollen en heel veel vuurwerk. Niet van ons.... maar... van de weet ik hoeveel miljoen die in Nederland de lucht in ging, moet zo'n beetje de helft in Heerde zin afgestoken. Zo leek het in ieder geval. 

 

Samen met mijn vader een biertje drinken op oudjaarsdag. Hoe mooi kan het eigenlijk zijn. Samen de hei op, samen naar het hoge water kijken en samen oliebollen bakken... Laat dat maar een traditie worden die nog jaren lang wordt vorm gegeven.

 

0 Berichten

50 jaar getrouwd... (mijn vader)

Zo maar in december een berichtje over mijn ouders. En in dit geval mijn vader. Het is een tekst die ongeveer 10 jaar geleden werd geschreven toen mijn ouders hun 50 jarig huwelijk in Utrecht vierden.

 

Wat kan er veel gebeuren in 10 jaar tijd. Waar blijft de tijd zeggen we wel eens....

 

Op deze plek heb ik al vaker iets geschreven over mijn ouders. Soms staat mijn moeder centraal, soms mijn vader. Soms alletwee. De berichtjes schrijf ik met enige schroom. Voor mij is het een soort van uitlaatklep om iets van mij af te schrijven dat mij soms dag en nacht bezig houdt. De schroom zit dan in het feit dat het dan ineens "in the open" is en dat anderen mijn zielenroerselen ook kunnen lezen. Het hoort misschien wel een beetje bij deze tijd, dat je persoonlijke berichten publiceert. Niet voor het grote publiek in dit geval, wel voor de mensen die dicht om ons heen staan en voor wie het ook relevant is om mee te krijgen hoe het met mijn ouders gaat. Ze lezen dit soort berichtjes mee.

 

87 wordt hij dit jaar. Het is niet meer de kwieke man die het altijd was. Kilometers liep en holde hij in de omgeving van Vianen, waar hij al zo lang woont. De grote wandelingen zijn er niet meer bij. De leeftijd eist zijn tol, hoewel ik vermoed dat de spannende situatie (en het verdriet dat daarbij hoort) met mijn moeder hem letterlijk en figuurlijk niet in de koude kleren is gaan zitten. Het is natuurlijk ook niet niets. Afscheid nemen van je vrouw, terwijl ze er nog steeds is. Ze wonen dicht bij elkaar: gelukkig dat wel. Trouw als mijn vader is, gaat hij dagdagelijks naar mijn moeder toe. Het doet pijn, er is onbegrip (over de situatie), er is verlangen naar het verleden, naar iets dat nooit meer terugkomt. En dan is er ook nog iets als trouw. Je vrouw niet in de steek laten. Omdat je het beloofd hebt, omdat je van de ander houdt, omdat het nu eenmaal geen pas heeft om je verantwoordelijkheid niet te nemen. Zo is mijn vader en dat is mooi. Hij is niet makkelijk voor zichzelf en dat maakt het leven (ook voor mijn moeder: hoewel dat wat gek klinkt) zwaar. En dat zie je aan hem. Dat voel je aan hem en dat merk je in alles wat hij doet en hem overkomt. Het geloof houdt hem staande. Trouw ook. Dat is natuurlijk ook mooi. Het typeert mijn vader. Je leest het ook in het artikeltje dat ik in 2012 schreef.

 

Waar blijft de tijd....

 

 

Voetstapjes in de sneeuw....

 

Stille wateren hebben diepe gronden. Misschien zou je het zo op het eerste gezicht niet zeggen, als je Nico (echtgenoot, vader en opa) voor het eerst ontmoet.

 

Een beetje stil in een hoekje. Het liefst net voor de speaker waar de muziekgeluiden uit komen. Niet aanwezig en toch van de partij. En hoe beter je hem leert kennen, hoe meer je begint te begrijpen van zijn betrokkenheid bij kerk en maatschappij. Fanatiek en loyaal: zo zou je hem het best kunnen omschrijven.

 

Achter die op het eerste gezicht wat stugge en serieuze man gaat een gevoels- en sfeermens schuil. Een familieman. Trots op zijn vrouw (als hij weer met het kippenvel in zijn nek, zit te luisteren naar haar zangwerk tijdens een optreden), genietend van zijn 4 kinderen en natuurlijk beretrots op de kleinkinderen, waarbij hij er voor het gemak ook nog twee bosneven bij telt.

 

Werkzaam in de kerk, fluitend en wandelend door Vianen en omstreken, altijd in gezelschap van zijn trouwe maatje (en viervoeter) Barry, doet de apostel van Batenstein (zoals hij genoemd wordt) zijn dingen. Bescheiden als hij is, zal hij nooit op de voorgrond treden en altijd ruimte geven aan de ander. Een bijzondere eigenschap, waar dus een warm en betrokken mens achter schuil gaat.

 

Sfeer is voor Nico heel belangrijk. Zodra het 21 juni is geweest, kan hij al verkneukelend uitzien naar de kerstdagen, omdat de dagen vanaf dat moment nu eenmaal beginnen te korten. Kerst en Sinterklaas zijn hoogtepunten die hij het liefst in familiekring doorbrengt. Vroeger vertaalde dat zich in de verhalen van W.G. van der Hulst, waar hij uren uit kon voorlezen.

Over de voetstapjes in de sneeuw, de drie verloren kindertjes die het "o zo koud" hadden en het kannetje dat steeds "kloek, kloek, kloek" deed. Nico kon daar helemaal in opgaan (en wij dus ook) en gaf de verhalen extra klank en inhoud, door de wijze van voorlezen. Het liefst met ons als kinderen op schoot, kaarslichtje en gezellige duisternis om ons heen. Op weg naar Kerstmis.

 

Epe is natuurlijk ook de plek waar hij uren graag doorbrengt. Is het niet met de verfkwast in de hand en bladharkend, dan is het wel wandelend door de heerlijke natuur, waarbij de gebogen houding en de blik op de grond misschien wel het meest typerend is voor zijn manier van voortbewegen. In gedachten verzonken, met de handen op de rug, genietend van de schepping.

 

Op deze plek is natuurlijk heel veel te zeggen over Nico, vader en trotse opa. Wij zijn in ieder geval ook trots op hem, genieten van de momenten dat er samen in de tuin in Lexmond kan worden gewerkt, het glaasje witte wijn of het biertje dat er daarna gedronken wordt. De gesprekken over de preek, het kerkwerk in Vianen of over de vele indringende artikelen uit zijn lijfblad Trouw.

 

Er valt veel te harken en te vegen in Lexmond.

 

Hoop van harte dat we nog lang van je mogen genieten. Er is nog veel te praten, te zeggen en te doen. Het is zo weer juni en ook zo weer kerst.

 

Voetstapjes in de sneeuw..... het is altijd fijn om te weten dat daar de afdrukken van mijn vader bij zijn....

 

(juni 2012)

0 Berichten

50 jaar getrouwd... (mijn moeder)

Zo maar in december een berichtje over mijn ouders. En in dit geval mijn moeder. Afgelopen jaar vierden we hun 60 jarig huwelijk bij ons thuis in Heerde. Een prachtige dag, een prachtig weekend. Met een lach en een traan. 

 

Op deze plek heb ik regelmatig iets geschreven over mijn lieve ouders. Ze hebben het zwaar. Mijn moeder dementeert en woont al een tijdje niet meer bij mijn vader. Een gesloten afdeling. Een soort gescheiden van tafel en bed.  Het doet pijn, het is verdrietig voor hen alletwee, voor ons als kinderen en voor de familie. Een onherkenbare moeder in doen en laten, een zorgzame vader die feitelijk een alleenstaande is geworden, z'n verdriet niet kwijt kan, de situatie snapt, maar tegelijkertijd ook niet begrijpt. 

 

Hoe anders was het een jaar of 10 geleden. Ze vierden toen hun 50 jarig huwelijk in hotel Mitland in Utrecht. Een prachtig feest, geen vuiltje aan de lucht. Zo'n feest dat je nooit zult vergeten. De foto's van toen spreken boekdelen. 

 

Als kinderen maakten we in 2012 een glossy voor mijn ouders, waarin we de grappige wetenswaardigheden opschreven die je ook in een echte glossy kunt tegen komen. Hoewel ik toen nog geen blogjes schreef, schreef ik wel twee artikeltjes over mijn vader en over mijn moeder. Ik heb die korte artikeltjes nu toch maar 1 op 1 overgenomen op deze site. Een hommage aan mijn moeder, een hommage aan mijn vader. Ze zijn nog steeds in ons midden (en daar ben ik dankbaar voor) en toch is het anders. Om niet te vergeten hoe het was..... een tweetal beschrijvingen. Vandaag een artikel uit 2012 over mijn moeder..... waar blijft de tijd....

Elk vogeltje zingt zoals.....

 

Over ons moeke is natuurlijk erg veel te schrijven. Daar waar haar echtgenoot de ingetogenheid zelf is, is Hendrika Emma Louise, de spring in het veld van de familie. Wat een energie, wat een vrolijkheid en wat een heerlijk gevoel voor humor.
Het is lastig om 50 jaar huwelijk even samen te vatten, het is moeilijk om 49 jaar moederschap even samen te vatten, het is ook moeilijk om meer dan 20 jaar grootmoederschap samen te vatten. Misschien is het zelfs wel moeilijk om een week uit het leven van onze moeder samen te vatten. Misschien moeten we dat ook maar niet proberen te doen. Zij laat zich voorstaan op het Belg-zijn, gedraagt zich daar ook naar en geniet er van. Zij geniet eigenlijk van alles (hoewel schijn ook wel eens bedriegt): van zang, van muziek, van haar plekje in Epe, van haar kids en natuurlijk haar kleinkinderen. 

 

In de stijl van "van de Riet" is zij een familiemens pur sang. En van alle markten thuis: ze begeeft zich ook snel op alle markten. In 50 jaar huwelijk heeft ze zich met de kerk bezig gehouden, een jeugdkoor gehad, een eigen peuterspeelzaal, bejaardenzorg gedaan, verpleging (en niet alleen als diacones), begrafenisondernemer gespeeld, bejaardenreizen georganiseerd, poppenkast gespeeld, sinterklaasintochten vormgegeven in in verschillende koren gezongen.

En... dat is ongetwijfeld geen compleet plaatje. Laat Henny maar schuiven.

 

Achter de vrolijke lach gaat iemand schuil, die weet wat zij wil en dat ook altijd op een zeer aimabele wijze weet te bereiken. Of dat nu op de fiets is, met het openbaar vervoer of in haar eigen brommobiel, waar ze heel wat kilometers in heeft afgelegd.

 

Henny kent ook iedereen. En overal ter wereld komt zij wel bekenden tegen: wie heeft er nu niet bij haar op de crèche gezeten? Wie heeft er nu niet met haar in een koor gezongen? Duidelijk is wel, dat ze voor een ieder altijd klaar staat, op de kleinkinderen wil passen, een tas vol met snoep bij zich heeft en de vreemdste avonturen heeft meegemaakt en idiote belevenissen kan na vertellen.

 

Is het leuk om een moeder te hebben die zich nergens voor schaamt, die zo gek is als een deur, die het Vlaamse denken en handelen gecultiveerd heeft en elk typetje kan neerzetten en dat ook doet? 

Ja natuurlijk is dat leuk, sterker nog: het is fantastisch om een moeder te hebben die altijd aanwezig is en op de een of andere manier de aandacht weet te trekken. Niet omdat aandacht trekken het doel is, gewoon omdat ze is, wie ze is en daarmee het verschil maakt. Ze krijgt niet alleen aandacht, ze geeft het ook! En dat maakt het zo bijzonder. Wie wil er nu niet zo'n moeder hebben? Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is! En zingen... dat kan ze. Een vrolijke noot, een vrolijk leven, waar ik nog lang deelgenoot van hoop te zijn.

 

(juni 2012)

0 Berichten

Donkere dagen....

Waar moet je over schrijven als je somber gestemd bent? Over somberheid, zou je zeggen. Tja… somber gestemd zijn: het past niet zo bij mij. Sterker nog, ik heb eigenlijk nooit last van sombere gevoelens, ben praktisch nooit uit mijn hum en heb over het algemeen een positieve kijk op de dingen. Op mijn werk, zeg ik vaak dat ik niet in problemen kan denken. Er is altijd wel weer een lichtpuntje, een aanknopingspunt waar een oplossing is te vinden. Hoe hopeloos de situatie ook lijkt. Het is de basishouding waarbij je gevoelsmatig de “hele wereld aan kan”. Het glas is altijd meer dan half vol, rasoptimisme, relativeringsvermogen, nuance….

Dus schrijven over somberheid. Aan mij niet zo besteed.

 

En toch…. Ik merk dat ik de laatste tijd toch wat last heb van wat er om mij heen gebeurt. Geen depressieve klachten, niet echt somber, maar…. Een ongemakkelijk gevoel is er wel. De polarisatie, de liefdeloosheid, het gebrek aan ruimte die er voor de ander is, de onlogica van complottheorieën (en dan misschien niet eens de theorie ansich maar wel het feit dat mensen op basis daarvan anderen zo definitief uitsluiten of blijven vastzitten in het eigen gelijk (of ongelijk), de politiek, het gebrek aan betrokkenheid.

Er is zoveel onrecht, er is zoveel eenzaamheid, zoveel armoede, zoveel ongeduld, zoveel onbegrip voor andersdenkenden of mensen die anders zijn of van elders komen. De samenleving verandert.  Zowel lokaal, nationaal en internationaal. Ik merk dat ik steeds meer last krijg van de negativiteit, het zogenaamde onderbuik gevoel in de maatschappij.. Je kijkt er naar, je staat erbij, je bent er onderdeel van en voelt je onmachtig. Oorlog in Oekraïne, moordpartijen in Israel, volkerenmoord in Gaza, politieke gevangenen in Rusland, China en op zoveel andere plekken. Je komt er niet mee weg om de problematiek te bagataliseren. En ja…. Er zijn lichtpuntjes, maar… het lijkt helaas net of dat dat er steeds minder worden. Het zijn donkere dagen.

 

Verkiezingen in Nederland. Een ruk naar rechts (heet het in de media). Gedomineerd door het migratiedebat. Ik begrijp overigens best dat mensen zich zorgen maken, als je geen woning hebt in Nederland, als je amper rond kunt komen en je ziet (het valt in de praktijk wel mee overigens) steeds meer vluchtelingen het land binnen komen. Maar de ongenuanceerdheid van de uitspraken, de domheid van sommige redeneerlijnen, de wijze waarop de politiek het gesprek voert, het populisme. Het stoort mij mateloos. Het leidt niet tot oplossingen voor problemen, waarvoor toch echt een oplossing moet komen. De klimaatcrisis, stikstof ellende, te kort aan woningen, vluchtelingen problematiek en ga zo maar door.

 

Tijdens de housewarming bij mijn zoon (hij heeft sinds kort een woning met zijn vriendin), sprak ik iemand die voor het eerst had mogen stemmen. Het was PVV geworden. Nu moet ieder natuurlijk stemmen op wat hij/zij wil, eigenlijk heb ik daar niet direct een oordeel over. Het heet democratie, geloof ik. Maar de domheid in de redeneerlijn, waarmee de keuze werd beargumenteerd, was ronduit stuitend. “Als het Frans maar niet werd…” was de stelling en een deel van de onderbouwing. Frans bleek Frans Timmermans te zijn. Nu ben ik ook geen fan van Frans Timmermans, moet ik eerlijkheidshalve zeggen, maar het stoorde me toch dat de nieuwe kiezer met wat domme Telegraaf retoriek tot zijn keuze was gekomen.

 

Toen ik even doorvroeg over armoede bestrijding, de klimaatproblematiek, sociale betrokkenheid en solidariteit (waar Fransje Timmermans toch ook voor staat), keek de jonge kiezer mij wat schaapachtig aan. Kan je daar tegen zijn, vroeg ik hem? Nee was het antwoord, maar… het moet maar eens over zijn, was het antwoord. Wat er dan over moest zijn, werd niet helemaal duidelijk. Ik denk dat het om nuance gaat (die moet maar eens over zijn): het moet maar eens tijd worden voor duidelijkheid (liever domme en versimpelde beelden van de werkelijkheid die duidelijk zijn, dan genuanceerde beelden die passen bij de complexiteit van het wereldwijde speelveld met al haar dimensies: dat is blijkbaar de roep, dat is blijkbaar hoe je naar de wereld kunt kijken).

Ach… ze weten niet wat ze doen of wat ze zeggen: het is natuurlijk ook super complex. En hoe heerlijk is het als je je kunt vastgrijpen aan simpele uitspraken, die duidelijk zijn en een oplossing lijken te bieden. "Het moet maar eens over zijn...." Je kunt het de oude en de nieuwe kiezers moeilijk kwalijk nemen. Het is ook heel ingewikkeld. Ik weet om eerlijk te zijn ook niet zo goed waar de oplossingen liggen. Ik kan het ook gewoon niet overzien., Hoewel…. Ik wel van mening ben dat het  het versimpelen van de werkelijkheid niet de oplossing is. 

     

 

Waar deze blog toe leidt (of in dit geval misschien wel toe lijdt...)? Ik weet het niet. 


Ik moest het even kwijt. Het is niet bedoeld als politieke verhandeling of een politiek statement (in tegendeel zelfs). Misschien is het toch wel een roep om een lichtpuntje, om een houvast, een verlangen naar een tijd dat het beter wordt. Verlangen naar nuance, naar liefde, naar ruimte voor de ander (omdat dit ook ruimte geeft voor jezelf), verlangen naar een betere wereld. Misschien is dat wel een mooie kerstgedachte, zo vlak voor de feestdagen. Een oproep om niet in problemen te denken, niet in het eigenbelang, maar gewoon in het belang van de ander. Als ieder mens vanuit het belang van de ander zou denken, biedt dat misschien wel de ruimte om de wereld te veranderen.

1 Berichten

Familie

Het laatste weekend van de herfstvakantie is mijn vader te gast in Heerde. Op vrijdagmiddag rijd ik richting Vianen om hem op te halen. Het zit onderweg niet mee met het verkeer: wegopbrekingen en veel file. Het giet van de dijk en dat doet de voortgang op de weg ook geen goed. Het komt uiteindelijk goed en mijn vader staat als ik aan kom rijden al beneden in de portiek onder het appartement van mijn ouders te wachten met zijn kleine reiskoffer.

 

Hij ziet er moe uit en ik moet even slikken als hij de auto in stapt. Het gaat niet makkelijk en met moeite en stram neemt hij plaats op de autostoel.  “Ik word oud jongen”, zegt hij. “Maar ik heb zin in het weekend, ik heb er naar uit gekeken.”

 

Even op adem komen in Heerde, dat is het. We rijden eerst nog even langs Batenstein, waar mijn moeder zit. Nog even een kop koffie doen. Het toeval wil dat mijn jongere broer met zijn zoon er ook is. We zoeken een plekje in het restaurant waar we met elkaar een kop koffie drinken.

 

Mijn moeder heeft het hoogste woord, is een beetje hyper: mijn vader zit er wat stilletjes bij. Het voelt wat ongemakkelijk in dat volle restaurant, waar mijn mijn moeder op elke prikkel reageert, opmerkingen maakt voor- en over alles en iedereen en tegelijkertijd geen verbinding maakt.

Ook niet met ons. Haar ogen stralen, het voelt goed voor haar en tegelijkertijd zit er ook iets van leegheid in. Mijn vader kijkt er een soort meewarig en liefdevol naar. Mijn broer en ik proberen het gesprek gaande te houden.

 

In de auto op weg naar Heerde vallen stiltes. Mijn vader heeft het zwaar. Je merkt het aan alles. Het lijkt net of zijn stem niet zo  luid meer is. Het zal wel van de moeheid komen. We praten over hoe het met hem gaat, over hoe het met zijn vrouw en mijn moeder gaat. “Ze gaat hard achteruit, Erwin”. Maar ik wil dat ze zoveel mogelijk meemaakt en er zoveel mogelijk zijn. Dat laatste staat wat haaks op het advies van de zorgmedewerker, die ik vanmiddag sprak. Haar boodschap was ook dat mijn moeder achteruit gaat, maar dat het in de groep en op locatie best wel goed gaat. Ze is echter vaak van slag als er bezoek is geweest of als ze mee is uit genomen. Wat een dilemma, eigenlijk. Je weet dat bezoek van een ieder die om haar heen staat, haar ook een beetje terug brengt in het heden, in momenten die we zo graag met haar beleven. Maar de rekening die ze voor het op haar tenen lopen (want dat gebeurt er dan) moet betalen, is steeds vaker te hoog.

 

Loslaten of vasthouden? Het is een onmogelijke vraag. We worstelen er allemaal mee. En mijn vader als vanzelfsprekend helemaal. "Ik zou zo graag zien dat ze bij ons is met kerst, Erwin. Dat ze dat dat nog mee kan maken". We zouden het allemaal zo graag willen, maar de ratio zegt dat het niet verstandig zou zijn. Het kan gewoon niet meer. Ratio en gevoel. Soms zo lastig met elkaar te combineren.

 

Tijdens onze rit richting Heerde (we hebben alle tijd en staan weer in de file) gaat het over van alles en nog wat, over zijn zorgen, over mijn moeder natuurlijk, over hoe hij naar het weekend uitkijkt en ineens hoor ik hem met een snik in zijn stem zeggen “ik hoop zo dat ik je moeder overleef”.  Wie moet er anders voor haar zorgen?  Ik mompel iets over dat ze toch in goede handen is, dat deze fase er misschien ook wel bijhoort en dat wij er toch ook zijn. Het zijn open deur uitspraken die kloppen, maar….. om eerlijk te zijn weet ik eigenlijk ook niet zo goed wat te zeggen. 

 

Met een goed glas wijn en een heerlijke maaltijd verloopt het gesprek op vrijdagavond op dezelfde manier. We praten het met elkaar een beetje van ons af. Het is goed op deze manier. Een mooie avond.

Dat is de zaterdag ook. We hijsen mijn vader bij de ARO in Oene in wat nieuwe kleren, rijden vervolgens naar kasteel Nijenhuis (vlak bij Wijhe) om de beeldentuin van museum de Fundatie te bewonderen. Het is prachtig weer, de tuinen liggen er met de gekleurde herfstbomen bijzonder mooi bij en het lijkt net of de beelden door deze ambiance veel beter tot hun recht komen. Mijn vader geniet zichtbaar en het is fijn dat het even over andere dingen kan gaan. "Het even van je afzetten", noem je dat, geloof ik.

 

In de Postkamer in Heerde, prikken we vervolgens een goed stukje vlees aan een vork en gaat het geanimeerde gesprek gewoon door. In het restaurant ontstaat bij het bedienend personeel wat opwinding als acteur en theatermaker Huub Stapel een tafeltje zoekt en vlak achter ons plaats neemt. Huub Stapel treedt vanavond op in Heerde. Wij zullen er ook zijn. Zijn theater show heet Familie en mijn vader heeft maanden geleden al de suggestie gedaan of we niet samen naar deze show zouden kunnen. De show is indrukwekkend. Met een glimlach en een traan, gaat het over het gezin waarin Huub Stapel is opgegroeid. Over zijn liefdevolle moeder, vader en het warme nest waar ze in armoede het toch zo goed hadden met elkaar. Zijn vader was in de oorlog fout (lid van de NSB) geweest. Het is maar net waar je wiegje staat. Maar als je het dan over familie hebt, het warme gezin dat je een ieder gunt en de trots waarmee Huub Stapel daarover praat, wordt de dubbelheid der dingen en de complexiteit van het leven ook duidelijk gemaakt. Mooi. We lopen in stilte naar huis. Familie. Hoe belangrijk is het, hoe fijn is het als er een warme kring mensen om je heen staat.

 

De zondag verloopt volgens het vaste ritueel. We bezoeken de kerk, drinken thuis een kop koffie en een glas wijn en rijden naar Vianen. We pikken onderweg zoon en schoondochter op, die ook mee gaan naar mijn moeder. Ze is blij ons allemaal te zien. Ongeloof dat ze mee mag naar het huis van mijn vader. “Ze heeft ons niet gemist, hoor”, zegt de dame van de zorg. Het is goed gegaan. 

 

Gearmd loopt mijn moeder met ons mee naar het appartement van mijn ouders. Ze ziet er broos uit. De middag bij mijn ouders is ouderwets gezellig, mijn moeder geniet, mijn vader ziet er opgelucht en ontspannen uit. Een warm nest, een mooi stel ouders. Het zal je familie maar zijn.

1 Berichten

Over hoop gesproken....

Tijdens de clubbijeenkomsten van mijn Rotaryclub is het gebruikelijk dat er iedere keer een zogenaamd 5 minutenpraatje wordt gehouden door een van de leden. Het is een soort uitgesproken column die in het teken moet staan van het jaarthema. Vorig jaar was dat thema "maatschappelijke betrokkenheid", dit jaar moet het over "hoop" gaan.

 

Deze week was ik aan de beurt om mijn column uit te spreken. Een soort "keek op de week", waarin in ieder geval iets hoopvols uit de afgelopen week gememoreerd zou moeten worden. In deze blog (het is is feitelijk mijn 5 minutenpraatje) een beschrijving van mijn bijna hopeloze zoektocht naar een teken van hoop.

 

Geïnspireerd door een foto van een Palestijns en Joods jongetje die gearmd als vrienden over een pad lopen, ben ik op zoek gegaan naar tekenen van hoop. Wat een uitdaging. Een hoopvol bericht vinden in een week waarin er zoveel ellende wereldwijd zicht- en voelbaar is.

 

Bommen op een ziekenhuis, 2 miljoen mensen als ratten in de val op een smalle strook land, zoveel haat en onbegrip over en weer, een klimaatcrisis en wereldwijd iets van 100 miljoen vluchtelingen. Het is iets om hopeloos van te worden. Een zoektocht naar een hoopgevend teken in deze tijd van oorlog, geweld en allerlei crises: het lijkt een "Mission Impossible".

 

Je kunt denk ik stellen dat hoop en het verlangen naar een positieve wending, feitelijk onlosmakelijk verbonden zijn met een situatie die niet prettig is. In het “diepste van de ellende” wordt de hoop het meest intens en tastbaar. 

In de afgelopen week was ik vrij. Herfstvakantie. Tijd genoeg voor een zoektocht, een soort queeste naar tekenen van hoop. In onze prachtige leefomgeving, hier aan de IJssel, zo vlak bij bos en heide, zou je toch verwachten iets hoopvols in de natuur te vinden. Is het roedel herten dat ik afgelopen week aan de Zuidweg zag, een teken van hoop? Iets van 15 grote edelherten die rustig grazend langs de kant van de weg staan. Je zou het vredige tafereel als een teken van rust in een chaotische wereld kunnen typeren, dat dan weer wel.

 

Voor de plaatselijke slager is het mogelijk een hoopvol bericht, tenminste: als je er vanuit gaat dat hij moet nadenken over hoe hij zijn vitrine rond kerst gevuld gaat krijgen. Maar of dat nu bedoeld wordt met het markeren van hoopvolle berichten? Je kunt in ieder geval ook stellen dat het begrip hoop nogal subjectief geladen is. Wat voor de slager hoop is, is voor de Partij Voor De Dieren een gruwelijk perspectief.

 

In mijn zoektocht naar een inspirerend teken van hoop heb ik deze week een aantal dingen gedaan.  Zo heb heb ik afgelopen zaterdag het Paddenpad rond Wapenveld gelopen. Een heerlijke wandeling, met prachtig weer. Misschien mag je dat zonnetje ook wel als een hoopvol perspectief kwalificeren. In de sfeer van: "Ondanks alle ellende op de wereld, is er ergens een plek waar de zon schijnt, is er een plek waar de vogels met hun concert iets laten horen van harmonie. Van schoonheid."

 

Maar of dit nu een teken van hoop is voor bijvoorbeeld de mensen in Gaza, de miljoene vluchtelingen wereldwijd of de mensen op het slagveld in Oekraïne. Het wordt bijna een cynische boodschap. En hoop heeft niets met cynisme te maken.

 

Deze week ben ik ook voor het eerst van mijn leven in Meppel geweest. Meppel "of all places" ergens in Drenthe, hier zo’n 30 minuten rijden vandaan. Een verrassend leuk stadje, moet ik zeggen. Op het eerste gezicht, als je op het kerkplein staat en naar die prachtige kerktoren kijkt, waar op elke hoek van het torendak een regenboogvlag staat, straalt het ook iets positiefs, iets feestelijks uit.

 

De regenboog, die ooit in een Bijbels perspectief als een hoopvolle belofte na de zondvloed werd geïntroduceerd. Een teken van hoop waar je een prachtig 5 minutenpraatje over zou kunnen houden. Maar om hier nu met dat hoopvolle symbool een religieus statement te maken,  terwijl ergens in Palestina, mensen vanuit een gedeeltelijk religieus motief elkaar het hoofd in slaan, is dit ook niet direct het hoopvolle geluid dat je op dit moment wil laten horen of duiden. 

 

Los daarvan: voor de prachtige kerk in Meppel, stond een sculpture van kunstenaar Wenkenbach. Een beeld van een man met gebogen hoofd en neerhangende schouders, luisterend naar de titel: Tegenslag. Het past niet bij het begrip hoop en het is los daarvan wel heel erg bijzonder dat je zo’n beeld voor de ingang van een kerk zet, waar die regenboogvlaggen hoog in het vaandel staan.  In Meppel dus geen hoopvol bericht opgetekend.

 

Misschien moeten we de hoop gewoon halen uit de Goed Nieuws show die tegenwoordig elke dag op TV is. Een initiatief van John de Mol. Het lijkt, gezien de idioot lage kijkcijfers, nu reeds tot mislukken gedoemd. John de Mol, commercie en hoop: dat is geen goede combinatie. 

 

In mijn zoektocht heb ik ook even gegoogled op “hoopvol nieuws”.  Het leverde een link op naar een aantal internet sites waar je alleen goed nieuws kunt vinden. Voor een ieder die nog een 5 minutenpraatje moet houden, wellicht een goede optie. Ik kwam er in ieder geval achter dat de nieuwssite NU.nl  een goed nieuws pagina heeft en wekelijks de goednieuws berichten op een rij zet.

 

Dat waren er deze week zeggen en schrijven: 2. En je moet er echt even voor gaan zitten om dit positieve nieuws in je op te nemen.  Luister en huiver:

  • er zijn de afgelopen week maar liefst 2 elften in de Waal gevangen: (een Elft is een zeldzame op haring lijkende vissoort, die sinds de jaren 30 niet meer in Nederland is gezien) - het is een teken dat de waterkwaliteit in de Waal wat om hoog gaat.
  • er zijn meer jonge huizenkopers, dan voorheen en ook dat schijnt goed nieuws te zijn.

Of dit nu de berichten zijn waarmee we de mensen in Gaza een hoopvol perspectief kunnen bieden? Ik heb er zo mijn twijfels bij. Die twijfels hadden de mensen die op deze twee positieve berichten reageerden met een review blijkbaar ook. Het werd op de bekende "azijn-zeikerige" wijze van commentaar voorzien: op de manier zoals we tegenwoordig via de socials met elkaar praten. Dat levert ook al weinig hoopvols op.

 

Een hoopvol teken: ik vond het uiteindelijk toch deze week. Tijdens een klompenpad wandeling rond Wenum, afgelopen dinsdag, struikelde ik letterlijk en figuurlijk over een steen op het smalle pad langs de beek naast de Kopermolen. Op de steen was met een witte stift een een prachtige tekst geschreven, die zo simpel en indringend was, dat ik even pas op de plaats moest maken: “You make the world a better place“.

 

Zo simpel is het eigenlijk.

 

Misschien moeten we niet op zoek gaan naar een teken van hoop. Misschien moeten we gewoon een teken van hoop zijn.

 

(de steen stak ik in mijn zak om mee te nemen, maar heb ik uiteindelijk voor de volgende wandelaar op een boomstam neergelegd: misschien wil hij of zij ook wel een teken van hoop zijn....)

1 Berichten

Mijmering

Het is herfst. Tenminste.. er zijn wat kenmerken zichtbaar van het andere jaargetijde. De temperatuur is wat lager, er razen wat buien over het land en het blad aan bomen begint zo her en der wat te verkleuren. Komende week ben ik vrij. het voelt wat gek, na die 4 weken zomervakantie, die voor mijn gevoel nog maar net achter mij liggen (ik ben nog steeds niet door de vakantiemail heen). Het is het lot van de ambtenaar: niet weten wat je met al die vrije dagen moet doen. Geen noodlot overigens.

 

Mijn eerste vakantiedag afgelopen zaterdag. Strak blauwe lucht. Heerlijk wandelweer en tijd om de wandelschoenen maar weer eens uit de kast te halen. In de 2 jaar dat we nu in Heerde wonen, heb ik zo’n beetje alle klompenpaden in deze regio gewandeld. Het paddenpad bij Wapenveld had ik steeds overgeslagen. Ik weet niet waarom overigens, maar het was het cadeautje dat ik afgelopen zaterdag mocht uitpakken. Rond half 10 vertrokken bij ‘t Mussennest, het pannenkoekenhuis in Wapenveld. De “Grote Weg” oversteken en dan de polder in. Het apeldoorns kanaal over, richting de IJssel. Verrassend snel loop je in de "middle of nowhere". Langs de plek waar vroeger een klooster (Hulsbergen) heeft gestaan. Het enige dat zo'n beetje aan het klooster herinnert, is het Kloosterbos: het enige rivierbos van Nederland! De wandeling voert langs de rand van dit prachtige stukje natuur. Rechts het bos, links de polder, uiterwaarden en de Zwarte Kolk, waar een reiger aan de rand van het water als bevroren op zijn ochtendmaal staat te wachten. 

Het is stil, de morgenzon is warmer dan ik dacht (al snel de jas uit), het bos ruikt fris, het is vochtig, het gras is zelfs nat. Iets verderop schiet een een groene specht met zijn typerende geluid de struiken uit. In de stilte van het moment, ben ik gestopt met wandelen en neem de omgeving wat in mij op. Het ziet er in de verstilde status zo onwerkelijk vredig uit. Mijmerend loop ik wat verder. Ik prijs me gelukkig dat ik in zo’n prachtige omgeving woon en toch…. 

 

Het voelt vandaag wandelend toch wat anders. Ik heb er al een tijdje last van: de toestand in de wereld. Het klinkt wat zwaar. Ik maak mij er zorgen over, begrijp niet zo goed dat het gaat zoals het gaat. Het politieke klimaat in Nederland, de negativiteit op de socials, steeds meer onverdraagzaamheid en steeds minder ruimte voor nuance en de ander (zeker als die anders is of uit een andere omgeving of land komt). Het staat allemaal zover weg van daar waar ik denk voor te staan. Ik weet niet of het met mijn leeftijd van doen heeft (misschien is het altijd al zo geweest), maar ik kijk met steeds meer verontrusting en bezorgdheid naar hoe we dichtbij en veraf met elkaar omgaan, naar hoe mensen (hele volksstammen) achter de Erdogans, de Trumps, de Poetins en de oost-europese conservatieve leiders aanlopen. Nu mag iedereen van mij conservatief, progressief of wat dan ook zijn. Maar ik begrijp gewoon niet waarom dat ten koste moet gaan van de ander, van ruimte die je aan een ander zou willen geven.

 

Het lijkt net of mensen elkaar steeds minder (ruimte) gunnen. Ik heb er last van, zoals gezegd, ook omdat je het zo graag anders zou willen zien, maar ook omdat je er geen grip op hebt. Het is onbegrijpelijk, het is ongrijpbaar.  Het lijkt zo ver weg en onwerkelijk, als je zo in deze omgeving wandelt en geniet van al het mooie dat je ziet. De overvliegende vogels hebben er waarschijnlijk geen last van. Ze fluiten hun lied en doen gewoon hun zorgeloze ding.

 

Ik staar de polder in, naar de weerspiegeling in het water bij dat oude gemaal (waar de wandeling ook langs leidt). Verbaasd kijk ik naar een zwerm vogels (spreeuwen?) die collectief opstijgen en een bijzonder patroon in de lucht vormen. Wat is het hier toch mooi, bedenk ik mij opnieuw.

 

Hoe onwerkelijk is de de situatie in de Gaza strook, de situatie in Israel. Wat een ellende, wat een barbarisme over en weer. Oog om oog, tand om tand. De beelden van Gaza, met een hek er omheen, en zoveel opgesloten burgers, doen mij denken aan het ghetto in Warschau in de tweede wereldoorlog (ik realiseer me dat het een beladen beeld is, maar ik krijg het niet uit mijn gedachten). Mensen zitten als ratten in de val en worden ook bijna zo behandeld. Met elke bom en elk burgerslachtoffer (kinderen in Israel, kinderen in Gaza) wordt weer een volgend zaadje met haat gepland. Je kunt er op wachten: wie wind zaait, zal storm oogsten. Daar ligt natuurlijk ook een deel van de oorzaak van de ellende van deze oorlog en de gruwelijkheden waar zo’n Hamas zich schuldig aan maakt. Platte en niets ontziende haat (terrorisme). 

 

Het gebrek aan liefde, het gebrek aan vermogen of de wens om elkaar ruimte te geven, te delen. Het beloofde land… voor wie eigenlijk? 

 

Ik wandel verder en kom in een van de oudste delen van Wapenveld. In een tuin bij een oude boerderij staat een vlaggenmast waar de israelische vlag wappert. Een steunbetuiging? Solidatiteit? Het is natuurlijk mooi om te laten zien dat je met een volk, met slachtoffers meeleeft. Ik zie geen palestijnse vlag hangen. Je kunt natuurlijk niet met iedereen meeleven, bedenk ik me.

 

Aan de overkant van de weg hangt wel een Oekraïense vlag uit een raam. Een steunbetuiging? Ik kijk om mij heen en check of er uit andere huizen misschien een Malinese vlag hangt of een vlag van Armenië of een vlag uit Ethiopie, Soedan of Libië. Dat is niet het geval. Het moet ook niet gekker worden, wellicht. Ik heb wel wat moeite met het vlaggen op deze manier. Niet omdat je geen steunbetuiging zou mogen laten zien, maar wel omdat het misschien ook wel een keuze is om de wraak van de tegenreactie dan maar te steunen. In Nederland krijg je dan vervolgens ook een discussie over welke vlag je ophangt, welke positie je in neemt. Alsof je zou kunnen kiezen tussen vormen van elkaar menselijk leed toebrengen.

 

Ik wandel verder, steek de Grote weg weer over en kom op de heide terecht. Het Wapenvelderzand. Het is inmiddels al middag en langzamerhand zijn er meer wandelaars. Ik val ze niet lastig met mijn mijmeringen, groet ze vriendelijk en loop in gedachten verder. De somberheid verdampt in het beeld van de omgeving. Het is een prachtige tocht. Onwerkelijk mooi. Wonend in een prachtige omgeving… in een rare wereld

3 Berichten

De schaamte voorbij

Het zijn drukke tijden. Er gebeurt veel in en rond Zonnestein. Dichtbij en veraf. Irene en ik vierden half september onze verjaardag. Samen 120. Voor het eerst na de Corona tijd weer eens een wat grootser feest. Met een man of 60 in de tuin rond Zonnestein. Het was prachtig weer en het was mooi om zoveel vrienden en familie te ontmoeten. 

 

Een zomerse middag in een periode dat het eigenlijk herfstachtig zou moeten zijn. Tja... het klimaat. Het heeft ook voordelen dat het wat warmer blijft in het najaar. Klimaatverandering... een hot topic (en dan is "hot" een cynische typering). Ik las ergens dat 80% van de Nederlandse bevolking zich zorgen maakt over de ontwikkeling van het klimaat, de hogere temperaturen, de steeds extremere natuurverschijnselen, overstromingen, zware regen en hagel en bosbranden, wereldwijd.

 

Ondanks die bezorgdheid en het besef dat er toch wat aan de hand is, verandert er weinig en lijken maatregelen die nodig zijn, niet getroffen te worden. We zitten klem tussen allerlei belangen en belangengroepen in een veel te klein land: boeren, bouwers, industrie, luchtvaart, klimaatactivisten en ga zo maar door. Politici durven geen besluiten te nemen en keuzes te maken, bang dat ze electoraat kwijt raken. Eigenlijk geldt dat laatste voor heel veel spannende onderwerpen. We komen er niet meer uit met polderen. 

Triest eigenlijk. En hoewel ik mij ook veel zorgen over het klimaat maak en met een vorm van respect naar de demonstranten op de A12 kijk, stapte ik van de zomer ook gewoon in een vliegtuig richting Montenegro. De schaamte voorbij, zou je kunnen zeggen.

 

Misschien is dat toch in het vliegtuig stappen wel in een notendop, wat feitelijk de situatie is. We snappen drommels goed dat er wat moet gebeuren, maar vakantie is ook belangrijk. Natuurlijk moeten we zorgen dat we minder gebruik moeten maken van fossiele brandstoffen. Maar alsjesblieft geen windmolens op de Renderklippen of in de uiterwaarden langs die prachtige IJssel. "Not in my backyard", zeggen we dan in goed nederlands.  Het blokkeert de oplossingen. Of het nu om schone energie gaat, stikstof of de vluchtelingen problematiek. We praten er allemaal over mee, maar echt kiezen doen we pas als we er zelf geen last van hebben. 

 

Beschaafde mensen veranderen in schreeuwlelijkers of hoe je ze ook wil typeren, als een opvangcentrum voor asielzoekers in het dorp wordt geplaatst.  Het is een interessant fenomeen. Zeker als ik voor mezelf een antwoord probeer te geven op de vraag wat ik zou doen, als het allemaal dicht in de persoonlijke ruimte komt. Het over mijn vliegschaamte heenstappen en naar Montenegro vliegen, zegt wellicht genoeg.

 

Het oordeel dus maar uitstellen. Misschien moet ik mij ook gewoon schamen voor mijn consumptiegedrag, mijn vakanties, mijn wat te grote tuin en een huis waar je best wel onderdak zou kunnen bieden aan....

 

Schaamte of maar gewoon schaamteloos mijn mond houden?

"Schaamte is een onaangename psychosociale emotie ten aanzien van het afwijken van de eigen normen (aantasting van eergevoel of trots), en/of de normen van anderen (in verband met de angst om misprezen of niet meer geaccepteerd te worden)", staat er ergens op wikipedia.

 

Over schaamte en de neiging om misprezen te worden: Soms wordt het zichtbaar in heel kleine dingen. Afgelopen week organiseerde de Rotaryclub (waar ik lid van ben) samen met Visit Heerde: Heisa in Heerde. Voor de tweede keer in Heerde. Een mooi festival, waarbij (amateur) artiesten optredens verzorgen op verschillende plekken in het dorp. In winkels, op het plein, in de muziektent... ook nu weer prachtig en zomers weer (heerlijk dat klimaat!). Een gezellige dag, waarbij ik als vrijwilliger op een drietal locaties gastheer mocht spelen voor de artiesten en de bezoekers. Die bezoekers waren er aan het begin van de dag amper. Erg rustig in het dorp. En de artiesten? Top talenten en amateurs (en daarbij wil ik niemand tekort doen) en als je het positief wilt framen: beginners, die nog wat te leren hebben.  

 

De combinatie van weinig bezoekers en beginnende artiesten, levert soms wat ongemakkelijke situaties op. In Dick & Co (een kledingzaak in Heerde) kwam op het eerste optreden van de artiest (een verhalenverteller) een tweetal mensen af. In de praktisch lege zaak namen ze plaats voor het het krukje waar een gitaar stond opgesteld. Daar was vervolgens het optreden, waarvan je al direct aanvoelde dat het inhoudelijk en qua vorm "nog wat zou kunnen groeien". De ene bezoeker stond na anderhalve minuut op en verliet de zaak, met een voorzichtig gestameld excuus aan de artiest. De andere bezoeker bleef maar zitten, voelde zich duidelijk ongemakkelijk (zou misschien ook graag wat anders hebben willen doen), maar vond het misschien ook niet zo netjes of beschamend om dan ook maar weg te gaan en de artiest voor een lege winkel achter te laten. Respect en schaamte horen misschien wel wat bij elkaar. De overgebleven toehoorder (en ondergetekende) kregen vervolgens een prachtig verhaal te horen over een appel en integriteit. Dat had de vertrekker dan toch maar gemist.... 

 

Tot slot nog iets over een schaamlap: wij rijden een elektrische auto. Dat dan weer wel....

 

 

0 Berichten

Een volgende fase

Op deze plek heb ik al eerder wat geschreven over mijn sportieve activiteiten. Inmiddels ga ik trouw twee keer per week naar de sportschool en werk ik mij daar in het zweet in dat wat men de Milon cirkel noemt. In tegenstelling tot dat wat men beloofde in de reclame uitingen, waardoor ik mij liet verleiden om te starten bij sportschool Bijsterbosch in Heerde, vliegen de kilo’s er niet vanaf in de eerste  weken van het Milon programma. 

 

Sterker nog: ik ben nog geen grammetje lichter en mijn moeder (die steeds meer decorumverlies heeft), vraagt regelmatig of ik nog lang moet. En dan duidt ze op een zwangerschap en vraagt ze naar de uitgerekende datum. Ik lach dat dan steeds maar weg met een soort kwinkslag, maar ik moet eerlijk gezegd ook wel wat slikken als ik een foto van mij zelf zie, die op een onbewaakt moment genomen is. En dat onbewaakt slaat dan eigenlijk op het feit dat ik niet in de gelegenheid ben geweest om voor de foto mijn buik wat in te trekken.

 

Soms lees je op deze plek wat ontboezemingen, die ik inmiddels "zonder schaamrood op de kaken" opschrijf, maar misschien ook niet zo handig of verstandig zijn om over je zelf te schrijven. Wellicht ook een vorm van decorumverlies?

Dat niet verdwijnende bierbuikje zal wel met de leeftijd te maken hebben en zeker met mijn leefstijl. Er is niet tegen aan te sporten, zou je kunnen zeggen. En toch….. ga ik trouw door met mijn wekelijkse sportschoolbezoek. 

 

Tot mijn verrassing meldde een van de trainers afgelopen week, dat ik door ging naar de volgende fase. Blijkbaar kent die Milon cirkel verschillende fases en nu zit ik dus in fase 2. De oefening verandert niet echt. De intensiteit wel. Wie weet wat de volgende fase brengt…

Mijn moeder lijkt ook in een volgende fase te komen. Dat is pas echt slikken. Daar waar ik tot voor kort elke dag rond een uur of 4 door haar werd gebeld of werd ge-appt met de vraag of ik langs wilde komen of mijn vader even wilde bellen, omdat ze hem al zo lang niet gezien had, werden de berichten de afgelopen weken steeds warriger. Daar waar eerst dagelijks omstandig werd uitgelegd dat ze op kamer 23 zit en zo verdrietig en alleen is (een bericht dat keer op keer door de ziel snijdt), liep de frequentie van die berichten de afgelopen periode achteruit. Sterker nog: afgelopen week ontving ik geen enkel bericht meer. Voor iemand die met de telefoon in de hand leeft (het is haar enige life-line met de buitenwereld) is dat wel wat gek.

 

In het wegzakken in de dementie, weet ze steeds vaker niet meer hoe de telefoon werkt, opgeladen moet worden of hoe er een bericht moet worden verstuurd. Voor de ontvangers van de warrige en door de ziel snijdende berichtjes, scheelt het wellicht dat verdrietige en “gevoel-van-onmacht” moment, maar ook hiervoor geldt dat het (als je er wat langer over nadenkt) gewoon niet fijn is. Je ziet en voelt dat je moeder steeds meer uit beeld verdwijnt en dat de nevels in haar brein de overhand krijgen. Het is pijnlijk om op te schrijven, maar een volgende fase in dit afschuwelijke ziektepatroon lijkt sluipenderwijs te zijn begonnen.

 

En we moeten dan allemaal mee naar deze volgende fase. Dat geldt ook voor mijn vader, die een aantal maanden geleden zomaar een vakantie naar het zwarte woud boekte. Alleen op vakantie: een busreis. We vonden het als kinderen een moedig en wijs besluit. Gewoon omdat hij er ook aan toe was. Heel hard aan toe, zelfs!

 

Al naar gelang de datum van vertrek naderde, begon mijn vader steeds meer te twijfelen en bouwde zich ook een schuldgevoel op. “Ik kan mijn vrouw toch niet in de steek laten….?”

Ik was zelfs even bang dat hij de reis zou cancelen. Dat is niet gebeurd. Gelukkig niet. Met een zwaar gemoed, uitgezwaaid door mijn broer en mijn dochter  stapte hij vorige week in de bus. Het was het begin van een mooie (wel wat zware reis) naar Duitsland. Dat mooie van die reis kwam ook doordat hij werd opgevangen (misschien wel een soort begeleid) door drie lieve mensen uit Limburg. Lot- en leeftijdsgenoten, zielsverwanten, mensen die snapten wat er in de omgeving van mijn vader aan de hand is. Nieuwe vrienden, nieuwe vriendschap en gesprekken met een lach en een traan: een prachtige reis. 

 

De zorg van mijn vader, dat mijn moeder alleen zou zijn deze week en hem zou missen, konden we gedurende zijn reis wegnemen. Ik zou haast zeggen dat mijn moeder nog nooit zoveel aandacht heeft gehad in een week. Misschien dat ze daarom ook niet belde of app-te, hoop je dan maar. Natuurlijk vroeg ze regelmatig waar mijn vader was, maar tegelijkertijd ging het ook een beetje aan haar voorbij. Het hoort blijkbaar bij de volgende fase…..

 

(slik).

3 Berichten

Lord of the Flies

Zo’n 52 jaar moet ik terug in de tijd. Ik zal een jaar of 7 geweest zijn. Mijn ouders hadden mij ingeschreven voor een programma-onderdeel van een vakantieweek in Vianen: het bouwdorp.

 

We woonden nog maar net in dit kleine stadje aan de Lek en ik zou na de vakantie mijn opwachting maken op een nieuwe school. De school staat er niet meer, er zijn nog wat vage herinneringen van die tijd.  Soms komt er wel eens een beeld naar boven. Een gezicht van een klasgenoot of groepsleerkracht (die noemde je toen nog meester). Het is vaak een associatie met iets dat je in het heden tegenkomt. Zo ook deze week.

 

Afgelopen week was ik namelijk een dagje vrij om te helpen bij het Bouwdorp in Hattem. Een initiatief van de Rotaryclub waar ik lid van ben. Voor iets van 80 kinderen van de basisschool een afsluiting in de laatste zomervakantie week. Het bracht wat mooie beelden en zelfs een pijnlijke herinnering terug uit een ver verleden: Het bouwdorp in Vianen.

 

Ik weet nog dat ik mij er wat alleen voelde. Zomaar gedropt door mijn ouders (ongetwijfeld  met de bedoeling om mij kennis te laten maken met de kinderen uit het voor mij nieuwe Vianen). Met name de start was imponerend. Tientallen kinderen die zich met een rush op de stapels hout stortten, terwijl ik daar wat verlegen (zonder hamer, zonder vriendjes, zonder team) tussen stond. Temidden van een soort veldslag  om hout te bemachtigen, zodat we konden gaan bouwen. Ik ben uiteindelijk in een groepje ingedeeld, dat al een eind op dreef was. Dat herinner ik me nog. En verder? Als ik het afzet tegen het plezier dat de kids in Hattem hadden: dan moet het wel leuk geweest zijn.

Bouwdorp in Hattem: Waar je kids dan blij mee kunt maken? Spijkers, hout, hamers, zagen, pannenkoeken, patat en allerlei gesponsorde lekkernijen. Leuk om te doen, maar vooral om te zien. Blijkbaar kunnen kinderen van deze leeftijd ook een aantal dagen zonder mobiele telefoon, video games, zonder playstations, gewoon spelen, ravotten en spijkers in planken slaan …. De energie spat ervan af. Het plezier ook. “Hout wordt in eens goud” (zeker als het op een gegeven moment op lijkt te raken en de bouwwerken nog niet af zijn). De veldslag uit mijn herinnering speelt zich ook hier in meer of mindere mate af.

 

Kinderen zijn gedurende zo’n weekje dan net volwassenen (of misschien is het andersom: volwassenen gedragen zich soms net als kinderen). Er ontstaat nog net geen ruzie (eigenlijk wel overigens) als bouwwerken te dicht op elkaar worden gebouwd, als een plank in een bouwsel bij de buren ook prima in jouw bouwwerk zou passen. Je kunt het uittekenen. De rijdende rechter hoeft er net niet aan te pas te komen, maar dat komt ook omdat de leden van de rotary club (met veel juridische competenties en levenswijsheid aan boord) de lieve vrede bewaren, bemiddelen, compromissen weten te bereiken en de boel weer in het gareel weten te krijgen. Ook door zo nu en dan domweg te kiezen voor het wapen van de afleiding (je deelt wat roze koeken uit) of het verheffen van de stem. 

 

Op iets van 100 m2 ontstaat een mini-maatschappij met alle patronen die je in de grote mensenwereld ook tegenkomt. Kinderen die als een kip zonder kop en zonder plan beginnen te timmeren, kinderen die technisch inzicht hebben en secuur een plan uitwerken en kinderen die het in zich hebben om de boel te leiden. Kinderen die elkaar aftroeven of zomaar overstappen van het ene team naar het andere. Opportunisme of uit nood geboren (we zien het dagelijks op TV als politici oversteken naar een andere partij, waar ze meer kans maken op het behoud van het pluche). Natuurlijk zijn er ook kinderen die de boel overschreeuwen, de spierballen laten zien… ach…. Je kunt het uittekenen. Soms wint de sterkste in een wat afgezwakte versie van “Lord of the Flies”, over het algemeen gaat het natuurljk op een prachtige manier en in een vriendschappelijke sfeer. 

 

Tijdens mijn dagje meedraaien mocht ik opzichter zijn, bemiddelen, adviezen geven, toezien op de verdeling van de spijkers  en het allerleukste: pannenkoeken uitdelen tijdens de lunch. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het woord “uitdelen”  ook door het woord “voederen” kan worden vervangen.  De magnetronbaksels worden nog net niet van het dienblad af getrokken. Een soort race tegen de klok in verschillende varianten: “hoe kan ik zo snel mogelijk een volledige pannenkoek in mijn al volle mond stouwen” of… “hoe kan ik zo snel en zo veel mogelijk stroop opgemengd met poedersuiker op een baksel krijgen” of….  “Hoe kom ik als eerste aan de volgende pannenkoek?” Etc. Etc. 

En dan zijn er ook nog kinderen (wel op een hand te tellen overigens) die dankjewel mompelen, hun mond leeg eten voordat ze zich op het volgende baksel storten en netjes op hun beurt wachten. Het zal met enthousiasme van doen hebben (of misschien maakt bouwen wel hongerig en ongeduldig). Stel je voor dat je wat te kort komt? Het is net de grote mensewereld.

 

Terug naar mijn basisschooltijd in Vianen. In Vianen werd begin jaren 70 dus ook nog een bouwdorp georganiseerd. De lokale houtboer zorgde voor het hout, er werden zoals gezegd ook daar veldslagen op het bouwterrein uitgevoerd, ook daar zaten je handen ‘s avonds vol met splinters en ook daar staken de spijkers vervaarlijk uit de planken. Een pijnlijke herinnering kwam deze week ook terug toen een van de bouwers in Hattem zijn laars (en zijn voet) via een uitstekende spijker met een plank had verbonden. De spijker had zijn laars doorboord en ook een deel van zijn voet.

 

Gelukkig hebben we een arts in onze Rotaryclub. Het leed was snel geleden. Ik mocht even voor wandelende ambulance spelen (het had wel wat). Ineens wist ik het weer: het was mij ooit ook overkomen. Spijker door de laars, in mijn hiel. Best pijnlijk: sterker nog de hele week last van gehad. Ik wilde mij groot houden, kon de tranen verbergen en heb de spijker zelf maar uit mijn voet getrokken om indruk te maken op mijn nieuwe vriendjes (die het waarschijnlijk niet eens gezien hebben, omdat ze zo druk waren met hun eigen hamer). Grappig dat zo’n beeld dan ineens weer opkomt. Meer dan 5o jaar niet aan gedacht: glad vergeten,  of domweg verdrongen. Het mocht ook toen de pret niet drukken.

 

Volgend jaar organiseren we het bouwdorp weer in Heerde. Mooi om te doen…. een vorm van fellowship en community service die erg ver weg staat van het boek van William Golding...

0 Berichten